Over planning gesproken

Een dag terug in Nederland zijn en dan alweer naar een concert van Toto in de Ziggo Dome? Jazeker, als je goed plant moet dat gewoon te doen zijn. Maar over die planning wilde ik het niet eens hebben. Wel over: spoorwerkzaamheden, werk aan de A1, een concert van de Toppers in de Amsterdam ArenA, en dan ook nog dat concert van Toto in de Ziggo Dome. Je zou dan misschien verwachten dat men daar qua verkeersstromen nog wat rekening mee zou houden, maar nee, de hele Arena Boulevard stond vol met hossende Toppersgangers en ook aan de kant van de Ziggo Dome stonden deze liefhebbers van witte en/of fluorescerende kleding bij de FEBO en het Ajax Cafe aldaar mee te zingen met toppers als Oh Sapperdiosia en Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen. Afgaande op het geklaag in de Ziggo Dome was het qua autoverkeer op de Holterbergweg en het vinden van een parkeerplaats al net zo erg.

Toppers Apocalyps

Goed, Toto dus. De oude mannen (vooral David Hungate, die zijn bas dan ook niet met een draagband om de schouder had maar gewoon op een soort hoge standaard had staan) begonnen zowaar op tijd door de Ziggo Dome heen te knallen. Wat erg fijn was voor het geheel was dat percussionist Lenny Castro na jaren afwezigheid weer mee was op tour. Onmisbaar voor het gedreun van Burn, en zeer welkom bij Bottom of your Soul en natuurlijk Africa. Steve Porcaro deed eindelijk eens live wat lead vocals, op zijn eigen nummer Takin’ It Back en als verrassing wist Joseph Williams de lead vocals van Caught In The Balance op zich te nemen.

Één van mijn favoriete Toto nummers, The Road Goes On, werd in vorige tours vaak wat ingekort en als akoestisch nummer gespeeld. Deze keer is het precies andersom, Luke had naast zijn trouwe electrische Music Man L3 gitaar nu ook opeens een Yamaha Acoustic om de nek hangen, en het pre-solo stuk werd uitgebreid om hem de tijd te geven om van gitaar te wisselen. Het publiek wist ondertussen fijn het “Wo-ho-ho” stukje mee te zingen en in plaats van de aloude aansteker stak men de mobiele telefoon in zaklampstand in de lucht om het geheel wat extra sfeer te geven. Excuses voor de slechte kwaliteit, maar dit geeft de sfeer wel een beetje weer:

De eerste toegift bracht ons de opening van de vorige tour: Child’s Anthem / On The Run / Goodbye Elenore. En als tweede toegift: “Did we forget something?” Ja natuurlijk, daar kwam Africa dan, overigens uitstekend gedrumd door Shannon Forrest. Shannon wordt wel eens een Jeff Porcaro-kloon genoemd, en tot nu toe moest ik dat beoordelen op basis van wat YouTube films (zie ook hieronder). Nu ik hem in het echt heb gehoord: ja, het klopt wel eigenlijk, en daarmee is hij de ideale tourdrummer voor Toto. Als vervanging van Keith Carlock neem ik aan nog steeds, die ooit werd gepresenteerd als de nieuwe drummer na het vertrek van Simon Phillips, om vervolgens na een paar keer optreden doodleuk met Steely Dan op pad te gaan. Dit jaar dus weer.

Stiekem had ik natuurlijk gehoopt dat er weer een DVD / BluRay uit zou komen van de band in deze samenstelling met deze setlist, maar ondanks dat ik slechte cijfers voor zowel Wiskunde A als Wiskunde B haalde op de middelbare school, reken ik er maar niet op. Desalniettemin heb ik zaterdag genoten van een geslaagd concert met de perfecte mix van nieuwe tracks van het laatste album (Toto XIV), de verplichte klassiekers, een greep uit de oude albumtracks en zelfs een cover van Jimi Hendrix’ Little Wing. Als ik de uitspraken van de heren zelf mag geloven staat er volgend jaar weer een tour op de planning. Laten we het hopen.

Toto XIV

TotoXIV_800
Ik zal het maar meteen toegeven: het nieuwe album van Toto werd mij al in januari via een geheim Dropbox-linkje toegestuurd. Het hele album heb ik dus al meerdere malen van onder naar boven en van links naar rechts kunnen beluisteren voordat ik deze post inelkaar draaide. Nu, maart 2015, is het dan echt zover, en is Toto XIV, het allernieuwste album van onze Californische Rock ’n Rollator helden (want: al zo’n 38 jaar actief) beschikbaar op CD, op vinyl, via iTunes en ook bij uw lokale Spotify-dealer. En vast bij de torrentboer op de hoek, maar die negeren we even.

Recensies vind je overal en nergens op het web, maar wat zijn dan voor mij de hoogtepunten?

Running Out Of Time
De openingstrack hakt er gelijk in alsof de mannen nooit weg zijn geweest. Uptempo, met tijdens de coupletten een door de synthesizers en gitaren gevormd eng / spannend sfeertje gevolgd door een knallend refrein.

Burn
Stemmige pianoakkoorden openen dit nummer, waarna langzaam opkomend gedreun van de drums aankondigen dat dit nummer gaandeweg een wat harder rocktintje gaat krijgen. Dat knalt er dan ook dan ook daadwerkelijk in tijdens het refrein.

Holy War
Een catchy refrein gezongen door Steve Lukather met mooie vocale harmonieen dankzij leadzanger Joseph Williams. Tevens waagt de band die tegen wil en dank bekend is geworden door romantische ballads zich hier aan een stukje maatschappijkritiek (Have faith that every execution will be televised onto your phone).

Orphan
De eerste single, inderdaad het meeste radiovriendelijke nummer op het album. Al eerder door mij geplugd voorzien van de officiele promovideo. Filosofisch kun je natuurlijk twisten of je inderdaad nooit alleen op de wereld bent (You’re never alone in the world), maar muzikaal zit het nummer in ieder geval goed inelkaar.

Great Expectations
… was niet helemaal wat ik ervan verwacht had. #geintjenatuurlijk. Na een rustig pianointro met zang van David Paich drukt de band het gaspedaal hard in en word je met legio tempowisselingen, gitaarsolo’s en basloopjes om je oren geslagen. Het muzikale avontuur doet je soms denken dat je op een album van Yes of Dream Theater verdwaald bent geraakt, maar nee, dit is nog steeds Toto.

En verder: wil je een dosis Steely Dan gemixt met het sologeluid van Steve Lukather (Candyman / Luke)? Luister dan naar 21st Century Blues. Wil je een mix van 70’s Toto met Boz Scaggs en wat Chicago-achtige toeters, dan is het nummer Chinatown meer wat voor je.

Ben ik blij met dit nieuwe album? Jazeker! En natuurlijk sta ik op 30 mei in de Ziggo Dome om geheel live mijn fanboyschap aan de heren te laten blijken. Met eventuele jetlag, want ik ben dan krap een dag terug uit Tokyo. #deleven #lovemylife #hekstek #houhiermeeoppalstra #jaoke #ikstopal #doei

Ja, ik had ook een homepage

Grappig. Ik werd er eerder vanavond door iemand aan herinnerd hoe leuk het soms is om een eigen website te hebben. Van ongeveer 1998 t/m 2002 had ik (eerst in m’n eentje en daarna samen met Rasmus Isaksen uit Noorwegen) de Toto Goin’ Homepage (haha, snapt u hem. Goin’ Home en Homepage, bwoehahah… uche. uche.) In het begin een lekker simpele website (want ik was zelf maar met 56k aan het inbellen bij NET of Demon Internet) en later wel wat zwaarder (want toen had ik Chello of Demon/XS4ALL ADSL – een betere website begint bij jezelf).

U snapt het al, een fansite over de Amerikaanse rockband Toto, waar ik sinds ongeveer 1993 al aandachtig naar luister en later ook trouw concerten van ben gaan bezoeken. (Later zijn hier legio andere Rock, Pop, Alternatief, Hardrock, Gothic, Metal, Classic Rock en weet ik veel wat interesses bijgekomen, maar Toto was de eerste).

We kregen CD’s toegestuurd van o.a. het Mecca project van Fergie Frederiksen, om alvast te recenseren voor de website, en allerlei mensen stuurden mij foto’s toe om in te scannen en eventueel op de website te gebruiken (en dan bedoel ik niet alleen twee portretfoto’s van iemand uit Enschede, maar ook gewoon iemand uit Texas die mij even een heel fotoalbum toestuurt).

Naast de website was ik ook nog druk met Toto bezig op de toen nog actieve Mailinglist. Daar kwam ik ook met vele Nederlandse fans in contact, die mij o.a. konden voorzien van een uitgebreide MP3 collectie, mijn mond deden openvallen met een enorme collectie foto’s en video’s verzameld over de jaren of mij een backstage pas in de handen konden drukken zodat ik opeens in Ahoy’ naar de achterkant van het podium werd getrokken. Mensen waarmee ik jaren later nog wel eens mail of krabbel. (Zo is een oude Totofiel tegenwoordig auteur van een handige tool genaamd Hitman Pro. Nu draai ik alleen geen Windows, maar Linux en Mac OS X, maar het gaat om het idee).

Fast forward naar 2007. Ik ben net klaar met mijn sollicitatiegesprek bij de Publieke Omroep (en sorry, ik had toen mijn [x] Ongeschikt t-shirt nog niet, anders had ik hem wel even aangetrokken) en hoor iemand met een hoge piepstem ‘Rriieeeemeeer’ roepen. Uit een hoekje van de Peperbus komt mede-Totofiel Willemijn tevoorschijn, die dan al bij NPO ICT blijkt te werken. De Toto website heb ik al jaren niet meer, de mensen die ik erdoor heb leren kennen kom ik nog bijna dagelijks tegen.