Podcast linkdump

Met de uitreiking van de Dutch Podcast Awards en de Online Radio Awards deze week leek het me passend een lijst te maken van de podcasts die ik zelf volg. Sinds ik nu weer redelijk vaak anderhalf uur in de file sta zijn deze audiobestanden van gemiddeld een uur lang een welkome vorm van vermaak. Ik luister zelf altijd via Apple Podcasts / Carplay, maar probeer zoveel te mogelijk te linken naar neutrale pagina’s waar je zelf de juiste link voor jouw podcastplatform naar keuze aan kunt klikken.

Couples Therapy with Candice and Casey

Casey Neistat ken je vooral als vlogger en filmmaker, en zijn vrouw Candice Pool-Neistat als sieradenmaker en kledingontwerper. Samen bespreken ze hun relatie op nogal onorthodoxe en vooral onsubtiele wijze.

D-Tales

Als Disneyliefhebber en Donald Duck fan en met een vriendin die alle Disneyparken op de wereld heeft bezocht (inclusief Hong Kong en Shanghai) kan deze wekelijkse dosis Disney me niet ontgaan (en regelmatig kijk ik ook de YouTube / Hangouts stream van de opnames van de stamtafelafleveringen mee).

Inside MusiCast

Opgericht door twee Toto-fanaten waarvan er één ook nog eens zijn eigen studio runt, gebruiken ze hun uitgebreide netwerk aan muzikanten om terug te blikken op studiosessies, het tot stand komen van klassieke albums of uit te vinden hoe het is om grote delen het jaar op tournee te zijn.

Michiel Met

Begonnen als een podcast waarin uw NPO 3FM DJ wat aan het brabbelen was over Meneer Aart, uitgegroeid tot een interessant en uitgebreid kijkje in de mediawereld, met grootheden als Evers, Curry, Stenders en Van Inkel als gasten.

Command Line Heroes

Voor de IT techneuten waar de woorden Linux en DevOps een belletje doet rinkelen is deze podcast serie van Red Hat bedoeld. En mooi kijkje in de geschiedenis van Linux en hoe de werkwijze van software- en websiteontwikkelaars in de loop van de jaren is veranderd.

Man Man Man, de Podcast

Hoewel titel en beschrijving niet per se doen vermoeden dat dit een interessante, verrassende en leuke podcast is: jazeker wel! 538/Q-Music radiodieren Bas, Chris en Domien bekijken voor verschillende onderwerpen hoe “mannelijk” zij zich daar eigenlijk bij gedragen. De vraag stellen is hem misschien al beantwoorden: niets is wat het lijkt, en wat is eigenlijk typisch mannelijk? Bestaat dat eigenlijk wel?

We Are Netflix

Een van de grootste internet/mediabedrijven ter wereld had al een tijdje een eigen, interne podcast en na vele enthousiaste reacties besloot men er ook een openbare versie van te maken. Doorspekt met techniek, maar er voornamelijk toch op gericht om je te vertellen hoe het is om bij Netflix te werken, en je stiekem ook over te halen er vooral te gaan solliciteren als de onderwerpen die ze behandelen je ook maar iets zeggen 😉

Trust Nobody

Social multimediagigant Elger bespreekt met vriendin Nelleke en vriend Mark (u hoort hem wel eens tijdens R.O.B.) de in het voorafgaande weekend uitgezonden aflevering van (meestal de Nederlandse) Wie Is De Mol? Soms met vergezochte theorieën, soms met inkoppertjes, maar vaak ook een alternatieve blik op de aflevering waardoor je je eigen tunnelvisie weer moet bijstellen.

De Radio Podcast

Een uitermate geschikte podcast voor medianerds zoals ik en een bijna onuitputtelijke bron medianieuws voor op MediaCourant en RadioFreak. Herbert Codee bespreekt met bekende gasten uit de radiowereld de huidige stand van het medium, maar vooral: is er een toekomst voor radio, en hoe gaat die eruit zien?

5 Essential Tracks

Wat is voor een bepaalde artiest de inspiratie geweest? Welke 5 essentiele tracks hebben een band zodanig beinvloed dat ze zelf prachtige liedjes op plaat hebben kunnen zetten? Michiel Veenstra bespreekt dit met de artiest of band zelf in deze NPO 3FM podcast.

Een speciale vermelding voor een paar podcasts die inmiddels al gestopt zijn: Song Talks with Richard Marx (ja, die van Right Here Waiting For You), die op eenzelfde manier als Inside Musicast bekende muzikanten te gast had, en OMT Café, waarin het toenmalige team achter OneMoreThing op onregelmatige basis Apple nieuwtjes doornam.

PS: dit artikel is niet gesponsord door Michiel Veenstra.

Bye bye man!

Nu ik bijna weg ben bij de NPO (nog 4 werkdagen!) laat ik nog even wat NPO gerelateerde linkjes op het web achter. Doe ermee wat u wil.

De oude NPO vormgeving, zoals ooit gemaakt door Kemistry:
http://www.kemistry.co.uk/work/npo/

De inmiddels overbekende NPO vormgeving, zoals gemaakt door Studio Dumbar (ook bekend van bijvoorbeeld NOB, KPN, TNT, Rotterdam en de politie):
http://studiodumbar.com/work/netherlands-public-broadcasting-npo

Het puntje op de I van de bovenstaande vormgeving: het NPO Sans font, gemaakt door Bold Monday (ook bekend van KPN, NBCUniversal, VPRO en Carré):
https://www.boldmonday.com/custom/npo/

De site waar het allemaal om draait, npo.nl, gemaakt in Enschede door Nedforce:
http://www.nedforce.nl/portfolio/npo

En de verbouwing van het NPO Filmcentrum, zoals uitgetekend door Ex Interiors (bekend van o.a. Achmea en de Melkfabriek in Hilversum):
http://www.ex-interiors.nl/projecten/lopende_projecten/73/npo

Geweldige noten

“Chea-hie-hie-hiep-tickets,” zing ik op de melodie van Vliegtickets.nl. Ik word meteen gecorrigeerd door de lange dame die op de andere helft van mijn bank ligt. Hm. Juist. Dat is nog even wennen, dat iemand me tegenwoordig op de meest vage jingles corrigeert.

Jingles en tunes. Ik ben een liefhebber. Er is zelfs een genootschap voor, wist u dat? (En ja, een paar van de CD’s die daar in de webwinkel staan heb ik inderdaad in mijn collectie staan). Ik kan urenlang op sites van producenten als Top Format, PURE Jingles, Reelworld of The Rocketeers door demo’s, showreels en andere collecties struinen of op YouTube op zoek gaan naar dat ene oude vage muziekje waarvan ik zeker weet dat hij zo-en-zo-en-hum-en-hummena ging.

De eerste jingle waarbij ik doorhad dat die dingen in mijn hoofd bleven hangen was “Straks bij RTL 4” (ooit overigens door Hans van Eijck voor TV10 gecomponeerd, maar dan als “Het is zover, het komt eraan, een nieuw kanaal: dit is TV10”). Door een foutje werd ooit een aankondiging van het weerbericht met John Bernhard zonder stem doorgezet naar Luxemburg, en natuurlijk stond deze jinglenerd toevallig met zijn bandrecorder bij de televisie, dus even later kon ik met mijn beste Jos Bergenhenegouwen-imitatie (want dat was natuurlijk jarenlang de stem van RTL 4) zelf vermelden wat er straks op televisie te zien was. Een overzicht van alles wat RTL 4 door de jaren heen aan audiovormgeving wist te bieden vind je trouwens op NieuwsTunes.

Andere oorwurmen die zijn blijven hangen: de uuropener van Yorin FM, “Jouw Nummer 1 Hitradio” (maar eigenlijk “Light Rock, and a lot of it, Light Rock 93.9, WLIT”), de tune van Ducktales (“Soms word je in het nauw gedreven, moet je rennen voor je leven” of eigenlijk: “D-d-d-danger! Watch behind you, there’s a stranger out to find you”), alles met “Dit is Veronica”, Moerman Meubel Promenade (“Het grootste wooncentrum van de regio in Hellevoetsluis-West”), op een of andere manier de tune van Bionic Six (een hele slechte tekenfilmserie die ’s middags om half vijf tijdens Telekids werd uitgezonden), maar ook de tunes van mijn favoriete series uit mijn kindertijd Mask en The Transformers. En natuurlijk: taa-ta-ta-ta-taa, de oude tunes van het RTL Nieuws.

Maar goed, ziehier dus: Straks bij RTL 4. In dit geval het weerbericht met Reinier van den Berg. En dan zie je ook gelijk de shiny 3D graphics die RTL 4 toen gebruikt, gemaakt door Willem van den Berg. Ja, daar was ik ook enorm fan van. Maar dat is misschien weer materiaal voor een volgend blogje.

(On)bekende Nederlanders

Robine van der Meer. De meeste mensen hebben Wikipedia nodig om op te zoeken wie het is, maar mijn hoofd werkte als een soort Google Image Search en had de naam binnen een seconde bovenaan de zoekresultaten. Of all places was dit trouwens op Eindhoven Airport, waar ik op Bianca stond te wachten. Die had net drie dagen keihard gewerkt op Ibiza, en daar komen dan blijkbaar ook altijd semi-BN’ers vandaan when you least expect them. Het zoekresultaat klopte trouwens ook nog: het was de hedendaagse, ietwat geplastificeerde, bijgebruinde versie van mevrouw Van der Meer. Die blijkbaar ook een huisje op Ibiza heeft.

BN’ers. Ik knik altijd nog een beetje beleefd als ik ze tegenkom, zoals Anniko van Santen in de Jumbo (iets kleiner en iets blonder dan verwacht, maar nog steeds de Anniko waar jongens van mijn leeftijd met veel plezier naar zaten te kijken in de tijd van Telekids, Teleteens en Music City), Tanja Jess in de C1000 (die een grote lading frisdrank in een karretje aan het proppen was), en toen ik in Amsterdam woonde bijvoorbeeld Wouter Bos in de Albert Heijn (ooit Wouter in een t-shirt en korte broek gezien? Nou, ik wel. Wat fijn he). En Amsterdam (Noord) was ook altijd de plek waar ik Frits Lambrechts aan kassieres hoorde vertellen dat ze zo’n mooie naam hadden.

Als je in de mediasector werkt (en tja, ik werk nou eenmaal al 7 jaar bij de NPO) is het handig dat je niet bij elke BN’er die je tegenkomt in een stuip schiet, op je knieën gaat en om handtekeningen gaat zeuren. Alhoewel ik als ik Rik van de Westelaken door de kantine zie lopen (keurig in pak en niet in kloffie trouwens) wel de drang moet onderdrukken om hem te vragen of hij nou De Mol is. Maar verder lukt het me wel aardig. Zo loop ik vaak genoeg al bijna tegen Michiel Veenstra op (hij al lopend op een iPhone turend, ik al lopend op een iPhone starend, dat hij niet al veel eerder zijn heup heeft gebroken verbaast me, geintje Venema), ontwijk ik met souplesse de foutgeparkeerde auto van Rob Stenders en kan Dione de Graaff na het eten gewoon netjes voor mij langs haar tray wegzetten (dus nee: ik ben niet haar stalker).

“Maar Riemer, ben je dan echt nooit starstruck?” Jazeker wel, maar niet van BN’ers. Bij één van mijn eerste Toto-concerten hadden Willemijn (toen een vage kennis, nu zie ik haar dagelijks op het werk, hoe grappig), Henny en Marielle mij backstage gesmokkeld en daar ontmoette ik mijn muzikale helden dan voor het eerst (wel kort, want daarna moest ik me richting de laatste metro naar Spijkenisse en de laatste bus naar Hellevoetsluis haasten). Ik heb ze toen volgens mij verteld hoe goed ze die avond waren, en daarna werd ik stil. Heel stil. En hey fuck, ik bedenk me nu opeens dat ik toen helemaal geen handtekeningen van ze verzameld heb. Damn me!

Lief dagboek

“lief dagboek. vrijdag gingen we naar de efteling en dat was leuk. nou doei!”

Zat mijn hoofd maar zo simpel in elkaar, dan waren dit ook een stuk kortere blogs geweest. (Overigens zijn we vrijdag wel naar de Efteling geweest, maar daar gaat deze post niet over).

Maar hoe werkt het dan wel? Dat vroeg ik me eigenlijk ook af toen ik met een blauwe theemok (die ooit nog door Daphne is gekocht, volgens mij is hij van de Ikea 365 serie) en een groot wit rond bord (van Jolien, Smaak servies gekocht bij de Deen) aan de eettafel ging zitten (die eigenlijk van Helena is, hm, die wil ze vast nog eens terug). Daarna staar ik te lang naar Wordfeud (speel jij nog Wordfeud? Ja, ik speel nog Wordfeud, wees blij dat het geen Draw Something of Bejeweled Blitz is) omdat ik met een stel kutletters (alleen maar medeklinkers waarvan maar liefst twee keer Z) toch wil proberen zoveel mogelijk punten te scoren.

Vervolgens pak ik nog even de HelloFresh doos van deze week uit (ik had woensdag al gekeken wat er deze week in zou zitten). In mijn hoofd ontvouwt zich nu een ingewikkeld kookrooster (vanavond Schuttersburger, ik heb nog een halve koolraap en een pak veldsla over, ik heb al meer dan een week geen pizza meer gegeten) en op een magische wijze die ik zelf ook nog niet snap is dan opeens mijn week volgepland qua eten.

Al mopperend merk ik op dat de Wordfeud-tegenstander een briljant woord met bijbehorend puntenaantal heeft neergelegd. De betekenis was mij nog onbekend, maar gelukkig wordt de zet voorzien van een uitleg, die vanzelfsprekend meteen in mijn hoofd woord opgeslagen bij de rest van de nutteloze feitjes. (Wist je overigens dat de voice-over van NPO 1 Niek Montanus is? Thomas van Luyn is de stem van Lidl, Arjen Lubach die van Mediamarkt, Hadewych Minis doet Kruidvat en Ruben Nicolai is het Robeco Belegvarken. Oh, en het Conimex meisje is de Amsterdamse fotografe Aisha Zeijpveld).

Dus dat. Mijn hoofd is wat ik als IT’er zou noemen een relationele database. Eigenlijk ben ik ook een soort interne Wikipedia (“Riemer! NTR, dat is NPS, Teleac en wat ook alweer?”, “Hey Palstra, waar staat de afkorting MCP voor?”, “Zeg Palstrich, als ik iemand zoek die het meeste af weet van applicatie X, wie moet ik dan mailen?”, “Oh Pallie, De Wereld Draait Door, is dat 1, 2 of 3? Ik kijk niet lineair”). Vaak is dat handig. Soms is het lastig.

Want zo weet ik ook nog hoe oma Palstra – De Ruijter er vredig bij lag op de ochtend van 25 november 2005. Of hoe zwaar ik de kist van Michel vond toen we hem het laatste stukje moesten tillen in Crematorium Schagerkogge in Schagen. En dat ik me toen bedacht dat dat hetzelfde crematorium was waar oom Nico zeven jaar eerder was gecremeerd. Maar nog erger is dat er soms random een willekeurig moment naar boven floept waar ik me toentertijd voor doodschaamde, met fotografische precisie in mijn hoofd terecht komt, waarna ik er op bijna Gilles de la Tourette-achtige wijze een scheldwoord uitgooi. Maar op diezelfde manier weet ik dan ook weer dat ik op 2 mei 1988 met mijn ouders in de Maxis in Hoogvliet mijn eerste computer kocht, een Commodore 64, en daar bijna meteen Donald Duck op ging spelen. Bedankt hoofd.

Mijn relationele database functioneert dus zolang alles te ordenen is, te relateren is of met een opvallende gebeurtenis of twijfelachtige interesse te maken heeft. Oh, en voor de geïrriteerde lezers: NPO 2: Thijs Westerbeek van Eerten en Godfried van Run, NPO 3: Bart-Jan Cune en Paul Rabbering. En de zangeres van de nieuwe NPO-campagne, die een cover van “Iedereen Is Van De Wereld” zingt, is Celine Cairo.