The Jetlag Report: Deel 3

[ vervolg van deel 2 en deel 1 ]

Waggelend gaan ze over straat. Het is moeilijk te zien wie nou eigenlijk wie ondersteunt. Op basis van senioriteit en dronkenschap is de grijze man zonder colbertje aan de baas en het meest dronken, de man die nog helemaal in pak is gestoken en het minst lijkt te zwalken is dan de medewerker die zich als vrijwilliger heeft opgegeven om de baas naar huis te brengen na een drankje teveel. Ja, ook dat is Japan.

Odaiba
Odaiba Statue of Liberty

Dag 4: het lijkt zo’n mooi plan. Het gaat goed met de economie, iedereen is naarstig op zoek naar woon- en kantoorruimte, het oude stadscentrum is zo goed als volgebouwd. Kom, laten we een stuk water droogleggen en er hele stukken nieuwe stad op laten bouwen. Dan stort de economie half of helemaal in en blijkt de populariteit van dat nieuwe stuk land aardig tegen te vallen. In Nederland noemen we dat Flevoland, voor Tokyo is dat Odaiba. Grote megawinkelcentra, maar een paar meter van elkaar verwijderd, een kopie van het Vrijheidsbeeld, een grote Gundamrobot en het hoofdkantoor van Fuji Television, wat een mix lijkt van het Atomium, een willekeurig gebouw op de Zuidas in Amsterdam en een opstijgende UFO. Desalniettemin is het er wel leuk wandelen en winkelen, en kun je mensen in uiterste verwarring brengen met een selfie bij het Vrijheidsbeeld.

Tokyo City View

Na Odaiba was het door naar Roppongi Hills. Eerst maar sushi eten in de kelder van een gebouw wat zich Hollywood Beauty Plaza noemt, en daarna up, up and away, naar de Tokyo City View. Added plus: er was ook een Star Wars tentoonstelling in dat observatorium, en zeker als je dan ’s avonds gaat kijken levert dat een leuke combinatie van stadslichten, Death Star en sterrenhemel op. In de lift op weg naar de 52e verdieping viel mij een bekende Amerikaanse stem op. En jawel hoor, dat was natuurlijk Alli Speed (voorheen bekend als Alli Trippy), samen met haar vriend (die in Zuid-Korea woont). Tokyo City View zie je vanaf 1:41:

Tokyo Disneyland
Tokyo DisneySea - Mount Prometheus

Dag 5 en Dag 8 stonden vooral in het teken van het Tokyo Disney Resort (daar kun je als Disneyliefhebber, reizend met een Disneyubersuperfan niet omheen). Op dag 5 Tokyo Disneyland, op dag 8 Tokyo DisneySea. Stiekem knijp ik hem altijd een beetje in de rij voor een willekeurige attractie, als ik nog niet weet wat er gaat gebeuren, maar het blijkt altijd weer mee te vallen natuurlijk. Een greep uit de bezochte rides: Pirates of the Caribbean, Star Tours, StormRider, Indiana Jones and the Temple of the Crystal Skull en Journey to the Center of the Earth. Voor Disneyland hadden we Splash Mountain en voor DisneySea the Tower of Terror nog op het programma staan, maar daar zijn we niet meer aan toegekomen.

Yoyogi Park Selfie

Dag 6 gingen we eten met Kei, een vriendin van Bianca, bij een Italiaan (ja, helemaal naar Japan om Italiaans te eten, wij doen dat). Het eten was lekker en inclusief een klein glaasje rode wijn, bij de tafel naast ons werd echter geklaagd over een grote kakkerlak onder de tafel, die al snel werd verwijderd. Daarna gingen we nog even chillen in Yoyogi Park, gewapend met selfiestick (zie plaatje hierboven) en ’s avonds ben ik nog even op pad geweest naar grote Apple Store (want wat blijkt: er zijn in Shibuya maar liefst twee Apple Stores), het pand van NHK (de NPO van Japan) en heb ik, schandalig maar waar, gegeten bij de Burger King. De Double Bacon & Cheeseburger smaakt daar wereldwijd hetzelfde, blijkbaar.

Big Lazy Panda

Dag 7 ging ik Toepsloos op pad, maar dat betekende natuurlijk niet dat ik de Starbucks ging overslaan. Daarna ben ik Ueno Park gaan verkennen, een ander groot stadspark in Tokyo, omringd door allerhande musea en de Ueno Zoo. Ik was niet de enige bezoeker, want ik zag op een gegevens moment een stoet van wel honderden schoolkinderen netjes op een rij door het park trekken, het was even een soort KinderUeno (ja, sorry). En toen dus de Zoo in, alwaar de grote attractie de Giant Panda zou moeten zijn. Nou, dat zijn er dus twee, een beetje geel-bruin verkleurd omdat ze die dag niet heel erg gewassen waren en ze lagen vooral voor apegapen aan een stuk bamboe te knagen. En eigenlijk lagen alle dieren op de vogels na er maar een beetje verslagen bij, verscholen in de schaduw zoals de enige aanwezige ijsbeer of de zeeleeuwen die half in coma tegen elkaar aan lagen. Oh, en het stonk er ook gewoon een beetje, maar dat kan ook aan het warme weer hebben gelegen. Aan het eind van de middag ben ik maar weer richting Harajuku vertrokken waar Bianca inmiddels weer fris en fruitig bij een Starbucks (natuurlijk) op me wachtte.

Cameracat
Sleeping Cat
Cat Cafe Hapineko

Dag 8 was naast Tokyo DisneySea ook nog de dag van het Cat Cafe, Hapineko. Japanners wonen vaak wat klein en willen, kunnen of mogen daar geen kat hebben, of hebben daar ook gewoon geen tijd voor. In zo’n catcafe kun je, voorzien van een drankje en een snack, een half uur of langer in een ontspannen, redelijk stille ruimte rondhangen met allerlei lieve katten. Alhoewel die ook vaak liggen te slapen, of gewoon niet bij je in de buurt willen komen. Om rampen te voorkomen zijn er wel allerlei regeltjes (o.a. handen goed wassen, de katten niet laten schrikken, katten met een halsband niet aaien), maar dan heb je wel een kans om omringd door kattenhaar en speeltjes helemaal tot rust te komen. We kwamen na een half uur weer heerlijk Zen de ruimte uit.

Dag 9 stond in het teken van om 05:30u opstaan om op tijd de Narita Express naar het vliegveld te halen. Daar heb ik netjes onze Pocket Wifi met alle bijbehoren in een envelop in een brievenbus gepropt en mochten we daarna door de bagagecontrole. Ons vliegtuig bleek bij een vage, veraf gelegen gate te staan tussen allerlei halve vrachtvliegtuigen van DHL en FedEx, en dus werden de passagiers in terminalbussen gepropt om vervolgens via een trap het vliegtuig te mogen betreden. En toen verlieten we Japan weer officieel.

Boarding Now

Overigens: het aantal mensen dat in het vliegtuig naar de WC wil en i.p.v. op het Push-knopje drukt maar een beetje aan de voormalige asbakjes loopt te hengelen is too damn high! En aangezien La Toeps stoelen met extra beenruimte hadden gekocht, die vlakbij de deuren en de WC’s zitten, stonden er natuurlijk hordes passagiers te groeperen voor onze neus, heupwiegend en benen strekkend, of klaar met een toilettasje met tandborstels en andere spullen. Het deed me een beetje verlangen naar vluchten naar New York, waar het streng verboden was te groeperen in de gangpaden.

Gundam Robot - Riemer added for size

En tot zover Japan dus. Ik was vooraf een beetje bang dat de taalbarrière heel veel problemen zou opleveren, maar met een beetje voorbereiding en wat logisch nadenken (en vooral zorgen dat je genoeg geld op zak hebt om wat je maar wilt hebben of wilt gaan doen te kunnen betalen) gaat dat best wel goed. Als je de drukte een beetje weg kunt filteren (en dat is voor mij natuurlijk erg lastig) kun je genieten van prachtige parken, megagrote winkels vol met van alles en nog wat, geweldig eten en drinken, maar misschien vooral van die veel meer gestructureerde, beleefdere en meer georganiseerde Japanse samenleving (alhoewel ze het soms wel weer kunnen overdrijven). Ik heb genoten en wil zeker nog een keertje terug en niet eens alleen om al die punten op het afvinklijstje die we nog niet hebben gedaan alsnog te gaan doen. Alleen die jetlag, dat gaat nooit wennen vrees ik 😉