The Jetlag Report: Deel 2

[ vervolg van deel 1 ]

Aangezien er in Japan en buurlanden legio smartphonefabrikanten actief zijn, zou je verwachten dat die dan daar ook wat populairder zouden zijn. Wat schetst echter mijn verbazing: iPhones everywhere! En dan niet oude afgeragde iPhone 3G, 3GS of 4 modellen, echt de 5S, 6 en 6 Plus waar ik maar keek, vaak dan wel voorzien van een opvallende case of uitklaphoesje. Ik heb zelf bij de Don Quichote ook maar eens een grappige case gekocht, want ja, ik heb nu eenmaal een soort van gloednieuwe iPhone.

Tokyo Metro

Dag 2 van de Japan-trip bracht ons onder andere naar nerdwalhalla Akihabara. Dat kon dus gelijk van het grote Pallie Dingen-Die-Ik-Ooit-Nog-Wil-Doen-Afvinklijstje, samen met het reizen in de metro van Tokyo. Maar goed, electronica everywhere! Van rijen aan smartphones tot maar liefst 3 Apple Store-imitaties naast elkaar, maar ook nog desktops, laptops, stapels tablets, plus allerlei andere gadgets en snuisterijen – het is er allemaal te vinden. Als nepnerd ben ik niet zo’n strip-, manga- of actiefigurenliefhebber, maar ook daar zijn er winkels vol van te vinden, tot wel 6 verdiepingen hoog. In de hier-vind-je-van-alles-en-nog-wat winkel Don Quijote heb ik opnieuw van allerlei snuisterijen, maskers en verkleedpakken kunnen genieten, plus het heel slecht achter een gordijntje verscholen 18+ gedeelte. Helaas heb ik een hekel aan censuur (u kent ze misschien wel, die bekende Japanse blokjes) dus de DVD’s en blaadjes vol met Japanse blokjesporno heb ik daar dus maar netjes laten liggen.

Akihabara

Na een tussenstop bij Mr. Donut (maar het zijn stiekem meer bladerdeeggebakjes dan wat wij hier donut zouden noemen) gingen we even helemaal zen worden in Yoyogi Park. Een stadspark zoals je Central Park hebt in New York en Lumphini Park in Bangkok, alleen: nog net iets rustiger. En dat is denk ik ook wel nodig. Als je je door de drukte van de door Shibuya lopende kantoormedewerkers en verdwalende toeristen heen hebt gewurmd, en daar het arbeidspatroon en bijbehorende stressniveau van de gemiddelde Japanse werknemer bij optelt, dan heb je zo’n rustig plekje ook wel echt nodig.

Yoyogi Entrance
Yoyogi Grass

De tweede dag bracht verder o.a. eten in een Okonomiyakirestaurant in Harajuku, vlakbij de plek waar La Toeps ooit nog een huisje huurde. Van dit typisch Japanse pannenkoekgerechtje vond ik echter een nogal verwesterde versie op de kaart, met o.a. worst, salami, bacon en Jalapeno-pepertjes. Dus ja, even later lag dat allemaal voor me op de bakplaat. Het was heerlijk, maar ook enorm vullend en dus veel te veel. ’s Avonds kwamen we ook nog langs Kiddy Land, wat ondanks de naam niet alleen geschikt is voor kinderen. In de Kiddy Land vind je ook nog een Nijntje (onder de internationale schuilnaam Miffy) winkel en bovenin zelfs een Hello Kitty Store. En zoals in bijna elke winkel met speelgoedartikelen: Star Wars. Heel veel Star Wars.

Cheeeseburger Sushi

Dan dag 3: de lunch werd weer doorgebracht bij een sushirestaurant, dit keer met een ander bestelsysteem (een minder goed leesbare tablet), schreeuwende obers en koks als er nieuwe klanten binnenkomen (maar dat is blijkbaar gebruikelijk) en een lopende band met daarop appels, glasaalsushi en zelfs baconsushi. Mocht je je nog afvragen of de sushirestaurants allemaal nog heel traditioneel zijn: nee, althans, de goedkopere niet. In de sjiekere sushizaken zal de kok (zijn vlijmscherpe mes nog eens bijslijpend) je venijnig aankijken als je hem vraagt om cheeseburgersushi, zoals op het plaatje hierboven. Die had ik trouwens bij Uobei, en die was heerlijk! Verder kun je frietjes bestellen, zelfs cheesefries, corndogs op een stokje, cheesecake als toetje, en als je Coca Cola of Fanta bij je sushi wilt drinken kan dat met een druk op de bestelknop.

Ook heb ik op de derde dag een kijkje genomen in de Tower Records in Shibuya. Wat een enorme kakafonie aan geluid daar bij de ingang! Overprikkeling to the max. Maar goed, ik hoorde dat er nog steeds een enorme uitstalling aan albums van mijn favoriete band Toto zou staan, en dat klopt. Helaas staat er ook wat rommel tussen, zoals het optreden uit 2004 op Festival Vina Del Mar in Chili, waar ooit een slechte VHS-videoband van is gemaakt met de opnames vanaf de Chileense TV (inclusief reclamebanners door het beeld). In die kwaliteit is het optreden nu gewoon op DVD te koop daar. Beetje jammer. Maar gelukkig hebben ze in Japan dan wel weer Toto toiletten en douches. Goed, het begint wat flauw te worden weer, tijd om dit deel af te ronden. In het volgende deel gaan we het hebben over het Almere (of Lelystad, zo u wilt) van Tokyo. En iets over Disney.