The Jetlag Report: Deel 1

Ze fietsen op de stoep. Nou was ik sowieso even verbaasd dat er best nog wel wat mensen fietsen, maar als je in Japan netjes links op de stoep aan het lopen bent en er zigzagt met hoge snelheid een fietser op je af, dan vraag je je toch even af hoe dat de hele tijd goed kan gaan.

Eh, maar goed, Japan dus. Bianca en ik zijn daar dus 9 dagen geweest, athans, als je dan reistijd, jetlags en andere zaken verrekent hielden we nog zo’n 7 dagen over om dingen te doen. Voor mij de eerste keer daar, maar La Toeps is daar al helemaal thuis, en daarmee de ideale reisgids. Sowieso is het handig als je reisgids 1,83m is, roze haar heeft en een lelieblanke huid, want dat valt op in Japan. Daarentegen had Bianca best soms wat moeite om mij in de menigte terug te vinden (no, that’s not racist!) Algoed, welkom bij The Jetlag Report, Deel 1.

Shibuya

Na een vliegreis van zo’n 10 uur en nog even anderhalf uur in de rustige Narita Express stappen we uit op een druk Shibuya station en bij het naar buiten lopen staan we meteen op de nog drukkere Shibuya kruising, u misschien wel bekend uit films, documentaires of van foto’s. De beelden worden ook een beetje bevestigd: schoolmeisjes in de bekende uniforms, legio dames strak in mantelpakje/secretaresseoutfits, en de vele mannen in donkere pakken, druk naar hun mobiel starend. Tussendoor het drukke autoverkeer met heel veel Priussen, net iets te herkenbare toeristen die geen idee hebben welke kant ze nou op moeten en daarna begint een soort Real Life Game: ontwijk de tegenligger. Of nee, soms niet eens een tegenligger, schuin overstekende mobielstaarders, veel te langzaam lopende treuzelaars, plotseling afslaande impulsievelingen, de al eerder genoemde fietsers die recht op je af komen stormen: je moet na zo’n lange reis wel even scherp blijven om heelhuids je hotel te bereiken.

We waren ’s ochtends aangekomen, en ons verlangen naar de koele hotelkamer en het bijbehorende lekker liggende hotelbedje leverde een obstakel op: we konden pas vanaf 15:00u inchecken. De baggage mochten we bij de receptie achterlaten, maar het bijkomen van de lange reis liet nog even op zich wachten. Gelukkig delen we een fascinatie voor een internationaal aanwezige plek voor ontspanning: de Starbucks. En zoals we dat daarna bijna elke dag zouden gaan doen, zaten we dus rond het middaguur bij de Starbucks bij Shibuya Tsutaya, met uitzicht over de eerder genoemde drukke kruising. Op de eerste dag had ik nog een Tall Caramel Latte (Hot), maar die is de dagen daarna gezien de gestegen temperatuur vervangen door een Tall Caramel Frappuccino. En Bianca had het altijd over de daar verkrijgbare Sugar Donuts: man, die zijn me toch lekker!

Frappuccino en Sugar Donut

Een andere liefhebberij die Toeps en ik delen is het in groten getale verorberen van sushi. Nou, dan ben je in Tokyo natuurlijk op de juiste plek. We hebben op verschillende plekken deze goddelijke gerechten naar binnen mogen werken (in het volgende deel meer daarover, jaja, ga maar lekker cliffhangen), maar voor een nerd als ik was Uobei daarvan wel de meest interessante: op iedere eetpositie hangt een tablet waarop je je bestelling (maximaal drie items per keer) kunt invoeren en even later wordt via de lopende band het eten voor je neus geschoven. Dan niet vergeten het knopje in te drukken als je je eten van de band hebt gepakt (er staat een soort boos gezichtje op, dus ik dacht eerst dat dat alleen ingedrukt moest worden als je niet tevreden was over je bestelling, maar goed, ik snap wel meer gezichtsuitdrukkingen niet). Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Overigens, de trouwe volgers op Instagram, Facebook en/of Twitter komen deze plaatjes en filmpjes natuurlijk enigszins bekend voor. Dat was niet alleen te danken aan de gratis hotelwifi (jeej!), maar ook aan het feit dat het hier ging om twee nerds die op vakantie gingen. Die regelen al maanden van tevoren (maart) internet 😉 Ik keek al snel bij de lui van KeepGo op de site wat de mogelijkheden waren, maar Toeps wist als trouw Japanganger mij te wijzen op de te huren PocketWifi (een Mifi dus) devices van Global Advanced Communications. Ik trok mijn creditcard en toen we aankwamen lag dat ding dus ook netjes klaar op het postkantoor van Narita Airport.

NOS Tokyo

En ik kwam op de eerste dag zelfs de vrienden van de NOS tegen! Nou ja, niet echt, dit was het restaurant NOS Org waar we toevallig langsliepen. Tot zover deze lap tekst, en dan was dit nog maar dag 1. Meer in Deel 2!