Waarom ik nog geen Apple Watch heb

Geld. Oke, dat is het verhaal natuurlijk niet helemaal. Maar als ik een Apple Watch wil in de uitvoering die mij niet teveel pijn aan de ogen doet (de 42mm Watch met Link Bracelet) dan ben ik er zo’n 1000 euro aan kwijt. Voor een device dat voornamelijk mijn iPhone nodig heeft en elke nacht aan de lader moet, is dat een bedrag waar ik in ieder geval erg lang over na moet denken. En dan is er nog het fenomeen horloge zelf.

Want: wanneer droeg ik voor het laatst een horloge? Als klein jochie had ik ooit een Mickey Mouse-horloge en rond groep 8 kreeg ik een Casio die ik jaren zou dragen. Wat nou opladen? Totdat ik ergens tijdens mijn middelbare schoolloopbaan stopte met het dragen van horloges. Of uberhaupt met het letten op de tijd, als je het aan mijn leraren van toentertijd zou vragen. (Op donderdagochtend 5 minuten voor het einde van aardrijkskunde binnenkomen om alleen de leraar even met zijn hoofd te zien schudden, de opdrachten voor de volgende les te kunnen noteren en er weer vandoor te gaan. Ik was de tijd van minimalisme, efficiency en het nieuwe werken gewoon al ver vooruit).

Als ik de tijd wil weten kijk ik rechtsboven op mijn Mac. Of pak ik mijn iPhone erbij. “Maar Riemer, dan moet je dus je iPhone uit je broekzak vissen.” Klopt. Dus op zich, als ik dan met een zware boodschappentas in mijn rechterhand even mijn berichten wil lezen, dan kan ik gewoon mijn pols draaien en op mijn Apple Watch kijken. Eh, maar hoe bedien ik dat ding dan? Met mijn rechterhand. Oh, eh, juist. En als iemand belt, dan kun je voortaan met je Watch het gesprek beantwoorden. Yep. Euh, met mijn neus? En als ik een Tall Caramel Latte in mijn linkerhand heb (ja, want dat vind ik lekker eigenwijze barista van de Starbucks) en er verschijnt iets op het display van de Watch? Gewoon maar geen witte kleding meer dragen? Alvast een nieuwe bestellen?

Siri gebruiken? Voor de gein stuur ik wel eens iMessages via Siri naar het thuisfront, als ik in de auto zit. De eerste poging “Rij nu bij Piet Boon” wordt al snel verhaspeld naar “Rij in de babyboom” waarna de volgende poging (en dan ben ik ondertussen alweer de verkeerslichten voorbij) maar gewoon “Rij nu Zaandam in” wordt. En om nou hardop tegen je horloge te roepen “Lees bericht van Raad van Bestuur met onderwerp ‘Hoe wij alle omroepen gaan vernietigen’” lijkt me ook niet altijd een goed bericht. Overigens bestaat dat bericht niet echt, natuurlijk.

Design is mooi, maar ik koop de meeste gadgets pas als ik ook daadwerkelijk het praktisch nut inzie. Mijn eerste iMac kocht ik pas in 2007, nadat ik op een MacBook Pro van mijn toenmalige baas de geneugten van Mac OS X mocht ontwaren. Mijn eerste iPhone was een 3GS, nadat de kritiek op alle voorgaande modellen een beetje verstomd was, en ik mensen daadwerkelijk ermee had zien bellen en de apps had zien gebruiken. Mijn eerste iPad was de 4 (de new new Retina iPad, of hoe dat ding ook officieel mag heten). In eerste instantie ter vervangen van de analoge (dode bomen) krant (overigens is nu de app van de krant weer vervangen door Blendle). En verder om in bed gewoon films en series te kunnen kijken (nu is dat in een superdeluxe versie gegoten doordat er bij het bed ook nog eens een Apple TV en televisiescherm staan).

Maar goed, je raadt het al, praktisch nut voor de Apple Watch, behalve dat het zo leuk staat om je pols, zie ik voor nu dus nog niet. Sowieso wil ik ook geen dingen om mijn pols en draag ik verder ook geen sieraden of iets dergelijks. Ik wil niet uitsluiten dat ik ooit in de toekomst het praktisch nut wel inzie en met een grote gloeilamp, eh spaarlamp, eh ledlamp boven mijn hoofd tot de conclusie kom dat de gadgetfreak in mij weer van mijn portemonnee gaat winnen, maar voor nu laat ik de hype dus volledig aan me voorbij gaan.