Mikey Mike

Afgelopen zondag is in Los Angeles, CA, Mike Porcaro overleden. De oud-bassist van mijn uber-aller-favoriete band Toto was 59 en leed al enkele jaren aan ALS.

Mike was niet zo van de bassolo’s, maar wel van de uitgebreide outro’s:

Geweldige noten

“Chea-hie-hie-hiep-tickets,” zing ik op de melodie van Vliegtickets.nl. Ik word meteen gecorrigeerd door de lange dame die op de andere helft van mijn bank ligt. Hm. Juist. Dat is nog even wennen, dat iemand me tegenwoordig op de meest vage jingles corrigeert.

Jingles en tunes. Ik ben een liefhebber. Er is zelfs een genootschap voor, wist u dat? (En ja, een paar van de CD’s die daar in de webwinkel staan heb ik inderdaad in mijn collectie staan). Ik kan urenlang op sites van producenten als Top Format, PURE Jingles, Reelworld of The Rocketeers door demo’s, showreels en andere collecties struinen of op YouTube op zoek gaan naar dat ene oude vage muziekje waarvan ik zeker weet dat hij zo-en-zo-en-hum-en-hummena ging.

De eerste jingle waarbij ik doorhad dat die dingen in mijn hoofd bleven hangen was “Straks bij RTL 4” (ooit overigens door Hans van Eijck voor TV10 gecomponeerd, maar dan als “Het is zover, het komt eraan, een nieuw kanaal: dit is TV10”). Door een foutje werd ooit een aankondiging van het weerbericht met John Bernhard zonder stem doorgezet naar Luxemburg, en natuurlijk stond deze jinglenerd toevallig met zijn bandrecorder bij de televisie, dus even later kon ik met mijn beste Jos Bergenhenegouwen-imitatie (want dat was natuurlijk jarenlang de stem van RTL 4) zelf vermelden wat er straks op televisie te zien was. Een overzicht van alles wat RTL 4 door de jaren heen aan audiovormgeving wist te bieden vind je trouwens op NieuwsTunes.

Andere oorwurmen die zijn blijven hangen: de uuropener van Yorin FM, “Jouw Nummer 1 Hitradio” (maar eigenlijk “Light Rock, and a lot of it, Light Rock 93.9, WLIT”), de tune van Ducktales (“Soms word je in het nauw gedreven, moet je rennen voor je leven” of eigenlijk: “D-d-d-danger! Watch behind you, there’s a stranger out to find you”), alles met “Dit is Veronica”, Moerman Meubel Promenade (“Het grootste wooncentrum van de regio in Hellevoetsluis-West”), op een of andere manier de tune van Bionic Six (een hele slechte tekenfilmserie die ’s middags om half vijf tijdens Telekids werd uitgezonden), maar ook de tunes van mijn favoriete series uit mijn kindertijd Mask en The Transformers. En natuurlijk: taa-ta-ta-ta-taa, de oude tunes van het RTL Nieuws.

Maar goed, ziehier dus: Straks bij RTL 4. In dit geval het weerbericht met Reinier van den Berg. En dan zie je ook gelijk de shiny 3D graphics die RTL 4 toen gebruikt, gemaakt door Willem van den Berg. Ja, daar was ik ook enorm fan van. Maar dat is misschien weer materiaal voor een volgend blogje.

Vacatures bij NPO ICT

Wij zijn bij de NPO op zoek naar maar liefst 6 (zes!) nieuwe IT-ers (omigod!) Ben jij of ken jij een IT’er en vind je Hilversum niet al te ver weg, kijk dan vooral eens op onze corporate site.

Buiten spelen

Oke. Ik ga hier even uit de kast komen. Wat? Nee, niet zo! Volgens Facebook heb ik zelfs een vriendin (jeej! Oh, en dat klopt ook hoor, een hele mooie, lieve, slimme en lange zelfs). Maar er is wel dit: ik speel namelijk Ingress. Say what?

Oud-collega Patriek was als eerste van ons verslaafd aan Ingress, een Virtual Reality-spelletje, en toen midden 2014 ook eindelijk de iOS versie uitkwam voor iPhone-gehandicapten zoals ik (want zo zien die Google/Android-menschen ons natuurlijk) was het ook mijn beurt om de wonderen van Niantic Labs (eh, Google, dus) te aanschouwen. Een tijdje later kwam collega Roel ook meespelen. Om me vervolgens dubbel en dwars in te halen qua behaalde levels, punten, badges en wat er nog maar meer in het spel te behalen valt :)

Maarwatishet? Het is een spelletje op je telefoon. Het is een wereld die eigenlijk niet echt bestaat. Niet gek voor een spel, op zich. Toch is er een verschil met “normale” games: je moet namelijk naar buiten! Iep! Je moet zelfs bewegen! Holy guacamole, Batman! Als je de applicatie opstart zie je namelijk een kaart met straten (powered by Google Maps natuurlijk) en eventueel blauwe, groene of grijze punten of zelfs hele blauwe of groene velden. Bewegen op die virtuele kaart doe je… door te lopen! Ja, leg dat maar even aan een die-hard gamer uit, dat je niet met het bewegen van je mobiele telefoon of joystick of met een stel toetsen van je toetsenbord je door het speelveld kunt bewegen.

Dan de eerder vermelde punten, of eigenlijk: portals. Die kunnen blauw of groen zijn (van een bepaald team, want Ingress is eigenlijk een soort Catch-The-Flag) of grijs voor neutraal. En de theorie achter die portals is dat ze speciaal zijn: herkenningspunten, attracties, kunstwerken, historische gebouwen. En zo ontdek je plekjes (start Zemire et Azor-muziekje) die je normaal niet had gezien. Wist ik veel dat er een “Madonna Aan De Muur” hing aan de Koninginneweg. Dat Independer zit gevestigd in een oud gebouw dat vroeger de “Snelliusschool” was. Een winkeltje genaamd “Heksenbal”? Altijd voorbij gelopen zonder het ook maar een blik waardig te gunnen.

Over dat bewegen: alhoewel je kunt “cargressen” of “traingressen” werkt het spelletje het beste als je loopt of fietst. Waarbij je dus wel moet opletten dat je niet tegen een paal loopt of onverhoopt tegen een auto aanfietst (ik noem geen namen, maar je weet wie je bent). En als je een beetje fanatieke speler bent is dat best wel goed voor je conditie en vooral ook voor de lijn. Zo kan het zijn dat er al een hele groep IT’ers loopt te Ingressen die net iets slanker en/of bruiner oogt dan voorheen normaal voor ze was, omdat ze ook daadwerkelijk buiten komen en bewegen. En die (maar dat is vooral spelstrategie) ook nog eens sociaal contact lijken te hebben. Oke, vooral met elkaar, maar het is in ieder geval iets.

Maar goed, een hele lap tekst gaat je niet laten zien hoe dat spelletje er nou uitziet. Een flitsend en veel beter dan het spel zelf vormgegeven promotiefilmpje met de stereotiepe Aziaat-met-een-bril doet dat wel:

Ingress zelf eens proberen? Te vinden in de Google Play Store of de Apple App Store.

Wait, whut?!

“Ja, natuurlijk! Lijkt me leuk!”

Ehm, oke. Wat heb ik nou net gedaan? Volledig overenthousiast heb ik er zojuist mee ingestemd dat we snel eens naar Tokyo moeten gaan. Samen. Ehhhhh. Normaal zou ik na anderhalve week net een dag naar Schubbekutterveen (dat is linksaf bij Swaffelscha) durven te gaan, what in the flying fuck just happened here? Heb ik de afgelopen week misschien teveel sushi gegeten? Is de Furai Pan van Yoshi Yoshi me zo zwaar op de maag gevallen? (Antwoord: ja).

Want over Nerd Heaven gesproken: Tokyo is daar het toppunt van, en staat daarom natuurlijk op mijn bucketlist, samen met het voor IT’ers niet te versmaden San Francisco en de hele Silicon Valley. Als mediafreak komt daar ook nog eens Los Angeles bij, en de CSI-kijker in mij kan Las Vegas gewoonweg niet negeren. (Al is het maar omdat oud-collega Fred daar altijd naartoe gaat, er zelfs is getrouwd en altijd met prachtige verhalen terugkomt uit die stad). Een overdosis Bones en House Of Cards zou waarschijnlijk ook Washington, DC kunnen toevoegen.

Ik ben een beetje een lastige vakantieganger. Backpacken, kamperen, survivallen: het is allemaal niet echt aan mij besteed. Urenlang liggen bakken op een strand of aan het zwembad echter ook niet (al was het maar omdat je je iPhone-scherm niet goed kunt zien in de felle zon of dat dat ding oververhit raakt in de warmte). En met een toiletrol onder je arm naar een openbaar toilet, of een douche die werkt op muntjes: no thanks. Dus tot nu toe hebben de meeste vakanties die ik zelf heb verzonnen zich afgespeeld in Londen, New York, Bangkok of Berlijn. De luxe van een goede hotelkamer, de stad met al zijn winkels en faciliteiten op struikelafstand. Stadsparken, musea en dierentuinen op loopafstand. Openbaar vervoer wat daadwerkelijk rijdt. Alles terug kunnen vinden in een toeristengids, op Google Maps, Yelp, Foursquare of Swarm. Kijk, dat snap ik.

Maar goed, ik dwaal af. Waar het hier dus eigenlijk om ging is dat er hier opeens dingen op sneltreinvaart gebeuren. En als Bianca nu naast me had gezeten had ze me vast uitgelegd dat de NS alles wat vroeger sneltrein werd genoemd allang heeft vervangen door de Intercity, en dat het dus een beetje vreemd is dat ik die term nog gebruik. (Wist ik hoor). Dat scheelt: ik ben in Hilversum en zij in Zaandam. Omdat we er niet meteen een daverende rollercoaster van wilden maken. En in de Python en de Vogel Rok zijn we al geweest.