The Jetlag Report: Deel 3

[ vervolg van deel 2 en deel 1 ]

Waggelend gaan ze over straat. Het is moeilijk te zien wie nou eigenlijk wie ondersteunt. Op basis van senioriteit en dronkenschap is de grijze man zonder colbertje aan de baas en het meest dronken, de man die nog helemaal in pak is gestoken en het minst lijkt te zwalken is dan de medewerker die zich als vrijwilliger heeft opgegeven om de baas naar huis te brengen na een drankje teveel. Ja, ook dat is Japan.

Odaiba
Odaiba Statue of Liberty

Dag 4: het lijkt zo’n mooi plan. Het gaat goed met de economie, iedereen is naarstig op zoek naar woon- en kantoorruimte, het oude stadscentrum is zo goed als volgebouwd. Kom, laten we een stuk water droogleggen en er hele stukken nieuwe stad op laten bouwen. Dan stort de economie half of helemaal in en blijkt de populariteit van dat nieuwe stuk land aardig tegen te vallen. In Nederland noemen we dat Flevoland, voor Tokyo is dat Odaiba. Grote megawinkelcentra, maar een paar meter van elkaar verwijderd, een kopie van het Vrijheidsbeeld, een grote Gundamrobot en het hoofdkantoor van Fuji Television, wat een mix lijkt van het Atomium, een willekeurig gebouw op de Zuidas in Amsterdam en een opstijgende UFO. Desalniettemin is het er wel leuk wandelen en winkelen, en kun je mensen in uiterste verwarring brengen met een selfie bij het Vrijheidsbeeld.

Tokyo City View

Na Odaiba was het door naar Roppongi Hills. Eerst maar sushi eten in de kelder van een gebouw wat zich Hollywood Beauty Plaza noemt, en daarna up, up and away, naar de Tokyo City View. Added plus: er was ook een Star Wars tentoonstelling in dat observatorium, en zeker als je dan ’s avonds gaat kijken levert dat een leuke combinatie van stadslichten, Death Star en sterrenhemel op. In de lift op weg naar de 52e verdieping viel mij een bekende Amerikaanse stem op. En jawel hoor, dat was natuurlijk Alli Speed (voorheen bekend als Alli Trippy), samen met haar vriend (die in Zuid-Korea woont). Tokyo City View zie je vanaf 1:41:

Tokyo Disneyland
Tokyo DisneySea - Mount Prometheus

Dag 5 en Dag 8 stonden vooral in het teken van het Tokyo Disney Resort (daar kun je als Disneyliefhebber, reizend met een Disneyubersuperfan niet omheen). Op dag 5 Tokyo Disneyland, op dag 8 Tokyo DisneySea. Stiekem knijp ik hem altijd een beetje in de rij voor een willekeurige attractie, als ik nog niet weet wat er gaat gebeuren, maar het blijkt altijd weer mee te vallen natuurlijk. Een greep uit de bezochte rides: Pirates of the Caribbean, Star Tours, StormRider, Indiana Jones and the Temple of the Crystal Skull en Journey to the Center of the Earth. Voor Disneyland hadden we Splash Mountain en voor DisneySea the Tower of Terror nog op het programma staan, maar daar zijn we niet meer aan toegekomen.

Yoyogi Park Selfie

Dag 6 gingen we eten met Kei, een vriendin van Bianca, bij een Italiaan (ja, helemaal naar Japan om Italiaans te eten, wij doen dat). Het eten was lekker en inclusief een klein glaasje rode wijn, bij de tafel naast ons werd echter geklaagd over een grote kakkerlak onder de tafel, die al snel werd verwijderd. Daarna gingen we nog even chillen in Yoyogi Park, gewapend met selfiestick (zie plaatje hierboven) en ’s avonds ben ik nog even op pad geweest naar grote Apple Store (want wat blijkt: er zijn in Shibuya maar liefst twee Apple Stores), het pand van NHK (de NPO van Japan) en heb ik, schandalig maar waar, gegeten bij de Burger King. De Double Bacon & Cheeseburger smaakt daar wereldwijd hetzelfde, blijkbaar.

Big Lazy Panda

Dag 7 ging ik Toepsloos op pad, maar dat betekende natuurlijk niet dat ik de Starbucks ging overslaan. Daarna ben ik Ueno Park gaan verkennen, een ander groot stadspark in Tokyo, omringd door allerhande musea en de Ueno Zoo. Ik was niet de enige bezoeker, want ik zag op een gegevens moment een stoet van wel honderden schoolkinderen netjes op een rij door het park trekken, het was even een soort KinderUeno (ja, sorry). En toen dus de Zoo in, alwaar de grote attractie de Giant Panda zou moeten zijn. Nou, dat zijn er dus twee, een beetje geel-bruin verkleurd omdat ze die dag niet heel erg gewassen waren en ze lagen vooral voor apegapen aan een stuk bamboe te knagen. En eigenlijk lagen alle dieren op de vogels na er maar een beetje verslagen bij, verscholen in de schaduw zoals de enige aanwezige ijsbeer of de zeeleeuwen die half in coma tegen elkaar aan lagen. Oh, en het stonk er ook gewoon een beetje, maar dat kan ook aan het warme weer hebben gelegen. Aan het eind van de middag ben ik maar weer richting Harajuku vertrokken waar Bianca inmiddels weer fris en fruitig bij een Starbucks (natuurlijk) op me wachtte.

Cameracat
Sleeping Cat
Cat Cafe Hapineko

Dag 8 was naast Tokyo DisneySea ook nog de dag van het Cat Cafe, Hapineko. Japanners wonen vaak wat klein en willen, kunnen of mogen daar geen kat hebben, of hebben daar ook gewoon geen tijd voor. In zo’n catcafe kun je, voorzien van een drankje en een snack, een half uur of langer in een ontspannen, redelijk stille ruimte rondhangen met allerlei lieve katten. Alhoewel die ook vaak liggen te slapen, of gewoon niet bij je in de buurt willen komen. Om rampen te voorkomen zijn er wel allerlei regeltjes (o.a. handen goed wassen, de katten niet laten schrikken, katten met een halsband niet aaien), maar dan heb je wel een kans om omringd door kattenhaar en speeltjes helemaal tot rust te komen. We kwamen na een half uur weer heerlijk Zen de ruimte uit.

Dag 9 stond in het teken van om 05:30u opstaan om op tijd de Narita Express naar het vliegveld te halen. Daar heb ik netjes onze Pocket Wifi met alle bijbehoren in een envelop in een brievenbus gepropt en mochten we daarna door de bagagecontrole. Ons vliegtuig bleek bij een vage, veraf gelegen gate te staan tussen allerlei halve vrachtvliegtuigen van DHL en FedEx, en dus werden de passagiers in terminalbussen gepropt om vervolgens via een trap het vliegtuig te mogen betreden. En toen verlieten we Japan weer officieel.

Boarding Now

Overigens: het aantal mensen dat in het vliegtuig naar de WC wil en i.p.v. op het Push-knopje drukt maar een beetje aan de voormalige asbakjes loopt te hengelen is too damn high! En aangezien La Toeps stoelen met extra beenruimte hadden gekocht, die vlakbij de deuren en de WC’s zitten, stonden er natuurlijk hordes passagiers te groeperen voor onze neus, heupwiegend en benen strekkend, of klaar met een toilettasje met tandborstels en andere spullen. Het deed me een beetje verlangen naar vluchten naar New York, waar het streng verboden was te groeperen in de gangpaden.

Gundam Robot - Riemer added for size

En tot zover Japan dus. Ik was vooraf een beetje bang dat de taalbarrière heel veel problemen zou opleveren, maar met een beetje voorbereiding en wat logisch nadenken (en vooral zorgen dat je genoeg geld op zak hebt om wat je maar wilt hebben of wilt gaan doen te kunnen betalen) gaat dat best wel goed. Als je de drukte een beetje weg kunt filteren (en dat is voor mij natuurlijk erg lastig) kun je genieten van prachtige parken, megagrote winkels vol met van alles en nog wat, geweldig eten en drinken, maar misschien vooral van die veel meer gestructureerde, beleefdere en meer georganiseerde Japanse samenleving (alhoewel ze het soms wel weer kunnen overdrijven). Ik heb genoten en wil zeker nog een keertje terug en niet eens alleen om al die punten op het afvinklijstje die we nog niet hebben gedaan alsnog te gaan doen. Alleen die jetlag, dat gaat nooit wennen vrees ik 😉

The Jetlag Report: Deel 2

[ vervolg van deel 1 ]

Aangezien er in Japan en buurlanden legio smartphonefabrikanten actief zijn, zou je verwachten dat die dan daar ook wat populairder zouden zijn. Wat schetst echter mijn verbazing: iPhones everywhere! En dan niet oude afgeragde iPhone 3G, 3GS of 4 modellen, echt de 5S, 6 en 6 Plus waar ik maar keek, vaak dan wel voorzien van een opvallende case of uitklaphoesje. Ik heb zelf bij de Don Quichote ook maar eens een grappige case gekocht, want ja, ik heb nu eenmaal een soort van gloednieuwe iPhone.

Tokyo Metro

Dag 2 van de Japan-trip bracht ons onder andere naar nerdwalhalla Akihabara. Dat kon dus gelijk van het grote Pallie Dingen-Die-Ik-Ooit-Nog-Wil-Doen-Afvinklijstje, samen met het reizen in de metro van Tokyo. Maar goed, electronica everywhere! Van rijen aan smartphones tot maar liefst 3 Apple Store-imitaties naast elkaar, maar ook nog desktops, laptops, stapels tablets, plus allerlei andere gadgets en snuisterijen – het is er allemaal te vinden. Als nepnerd ben ik niet zo’n strip-, manga- of actiefigurenliefhebber, maar ook daar zijn er winkels vol van te vinden, tot wel 6 verdiepingen hoog. In de hier-vind-je-van-alles-en-nog-wat winkel Don Quijote heb ik opnieuw van allerlei snuisterijen, maskers en verkleedpakken kunnen genieten, plus het heel slecht achter een gordijntje verscholen 18+ gedeelte. Helaas heb ik een hekel aan censuur (u kent ze misschien wel, die bekende Japanse blokjes) dus de DVD’s en blaadjes vol met Japanse blokjesporno heb ik daar dus maar netjes laten liggen.

Akihabara

Na een tussenstop bij Mr. Donut (maar het zijn stiekem meer bladerdeeggebakjes dan wat wij hier donut zouden noemen) gingen we even helemaal zen worden in Yoyogi Park. Een stadspark zoals je Central Park hebt in New York en Lumphini Park in Bangkok, alleen: nog net iets rustiger. En dat is denk ik ook wel nodig. Als je je door de drukte van de door Shibuya lopende kantoormedewerkers en verdwalende toeristen heen hebt gewurmd, en daar het arbeidspatroon en bijbehorende stressniveau van de gemiddelde Japanse werknemer bij optelt, dan heb je zo’n rustig plekje ook wel echt nodig.

Yoyogi Entrance
Yoyogi Grass

De tweede dag bracht verder o.a. eten in een Okonomiyakirestaurant in Harajuku, vlakbij de plek waar La Toeps ooit nog een huisje huurde. Van dit typisch Japanse pannenkoekgerechtje vond ik echter een nogal verwesterde versie op de kaart, met o.a. worst, salami, bacon en Jalapeno-pepertjes. Dus ja, even later lag dat allemaal voor me op de bakplaat. Het was heerlijk, maar ook enorm vullend en dus veel te veel. ’s Avonds kwamen we ook nog langs Kiddy Land, wat ondanks de naam niet alleen geschikt is voor kinderen. In de Kiddy Land vind je ook nog een Nijntje (onder de internationale schuilnaam Miffy) winkel en bovenin zelfs een Hello Kitty Store. En zoals in bijna elke winkel met speelgoedartikelen: Star Wars. Heel veel Star Wars.

Cheeeseburger Sushi

Dan dag 3: de lunch werd weer doorgebracht bij een sushirestaurant, dit keer met een ander bestelsysteem (een minder goed leesbare tablet), schreeuwende obers en koks als er nieuwe klanten binnenkomen (maar dat is blijkbaar gebruikelijk) en een lopende band met daarop appels, glasaalsushi en zelfs baconsushi. Mocht je je nog afvragen of de sushirestaurants allemaal nog heel traditioneel zijn: nee, althans, de goedkopere niet. In de sjiekere sushizaken zal de kok (zijn vlijmscherpe mes nog eens bijslijpend) je venijnig aankijken als je hem vraagt om cheeseburgersushi, zoals op het plaatje hierboven. Die had ik trouwens bij Uobei, en die was heerlijk! Verder kun je frietjes bestellen, zelfs cheesefries, corndogs op een stokje, cheesecake als toetje, en als je Coca Cola of Fanta bij je sushi wilt drinken kan dat met een druk op de bestelknop.

Ook heb ik op de derde dag een kijkje genomen in de Tower Records in Shibuya. Wat een enorme kakafonie aan geluid daar bij de ingang! Overprikkeling to the max. Maar goed, ik hoorde dat er nog steeds een enorme uitstalling aan albums van mijn favoriete band Toto zou staan, en dat klopt. Helaas staat er ook wat rommel tussen, zoals het optreden uit 2004 op Festival Vina Del Mar in Chili, waar ooit een slechte VHS-videoband van is gemaakt met de opnames vanaf de Chileense TV (inclusief reclamebanners door het beeld). In die kwaliteit is het optreden nu gewoon op DVD te koop daar. Beetje jammer. Maar gelukkig hebben ze in Japan dan wel weer Toto toiletten en douches. Goed, het begint wat flauw te worden weer, tijd om dit deel af te ronden. In het volgende deel gaan we het hebben over het Almere (of Lelystad, zo u wilt) van Tokyo. En iets over Disney.

The Jetlag Report: Deel 1

Ze fietsen op de stoep. Nou was ik sowieso even verbaasd dat er best nog wel wat mensen fietsen, maar als je in Japan netjes links op de stoep aan het lopen bent en er zigzagt met hoge snelheid een fietser op je af, dan vraag je je toch even af hoe dat de hele tijd goed kan gaan.

Eh, maar goed, Japan dus. Bianca en ik zijn daar dus 9 dagen geweest, athans, als je dan reistijd, jetlags en andere zaken verrekent hielden we nog zo’n 7 dagen over om dingen te doen. Voor mij de eerste keer daar, maar La Toeps is daar al helemaal thuis, en daarmee de ideale reisgids. Sowieso is het handig als je reisgids 1,83m is, roze haar heeft en een lelieblanke huid, want dat valt op in Japan. Daarentegen had Bianca best soms wat moeite om mij in de menigte terug te vinden (no, that’s not racist!) Algoed, welkom bij The Jetlag Report, Deel 1.

Shibuya

Na een vliegreis van zo’n 10 uur en nog even anderhalf uur in de rustige Narita Express stappen we uit op een druk Shibuya station en bij het naar buiten lopen staan we meteen op de nog drukkere Shibuya kruising, u misschien wel bekend uit films, documentaires of van foto’s. De beelden worden ook een beetje bevestigd: schoolmeisjes in de bekende uniforms, legio dames strak in mantelpakje/secretaresseoutfits, en de vele mannen in donkere pakken, druk naar hun mobiel starend. Tussendoor het drukke autoverkeer met heel veel Priussen, net iets te herkenbare toeristen die geen idee hebben welke kant ze nou op moeten en daarna begint een soort Real Life Game: ontwijk de tegenligger. Of nee, soms niet eens een tegenligger, schuin overstekende mobielstaarders, veel te langzaam lopende treuzelaars, plotseling afslaande impulsievelingen, de al eerder genoemde fietsers die recht op je af komen stormen: je moet na zo’n lange reis wel even scherp blijven om heelhuids je hotel te bereiken.

We waren ’s ochtends aangekomen, en ons verlangen naar de koele hotelkamer en het bijbehorende lekker liggende hotelbedje leverde een obstakel op: we konden pas vanaf 15:00u inchecken. De baggage mochten we bij de receptie achterlaten, maar het bijkomen van de lange reis liet nog even op zich wachten. Gelukkig delen we een fascinatie voor een internationaal aanwezige plek voor ontspanning: de Starbucks. En zoals we dat daarna bijna elke dag zouden gaan doen, zaten we dus rond het middaguur bij de Starbucks bij Shibuya Tsutaya, met uitzicht over de eerder genoemde drukke kruising. Op de eerste dag had ik nog een Tall Caramel Latte (Hot), maar die is de dagen daarna gezien de gestegen temperatuur vervangen door een Tall Caramel Frappuccino. En Bianca had het altijd over de daar verkrijgbare Sugar Donuts: man, die zijn me toch lekker!

Frappuccino en Sugar Donut

Een andere liefhebberij die Toeps en ik delen is het in groten getale verorberen van sushi. Nou, dan ben je in Tokyo natuurlijk op de juiste plek. We hebben op verschillende plekken deze goddelijke gerechten naar binnen mogen werken (in het volgende deel meer daarover, jaja, ga maar lekker cliffhangen), maar voor een nerd als ik was Uobei daarvan wel de meest interessante: op iedere eetpositie hangt een tablet waarop je je bestelling (maximaal drie items per keer) kunt invoeren en even later wordt via de lopende band het eten voor je neus geschoven. Dan niet vergeten het knopje in te drukken als je je eten van de band hebt gepakt (er staat een soort boos gezichtje op, dus ik dacht eerst dat dat alleen ingedrukt moest worden als je niet tevreden was over je bestelling, maar goed, ik snap wel meer gezichtsuitdrukkingen niet). Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Overigens, de trouwe volgers op Instagram, Facebook en/of Twitter komen deze plaatjes en filmpjes natuurlijk enigszins bekend voor. Dat was niet alleen te danken aan de gratis hotelwifi (jeej!), maar ook aan het feit dat het hier ging om twee nerds die op vakantie gingen. Die regelen al maanden van tevoren (maart) internet 😉 Ik keek al snel bij de lui van KeepGo op de site wat de mogelijkheden waren, maar Toeps wist als trouw Japanganger mij te wijzen op de te huren PocketWifi (een Mifi dus) devices van Global Advanced Communications. Ik trok mijn creditcard en toen we aankwamen lag dat ding dus ook netjes klaar op het postkantoor van Narita Airport.

NOS Tokyo

En ik kwam op de eerste dag zelfs de vrienden van de NOS tegen! Nou ja, niet echt, dit was het restaurant NOS Org waar we toevallig langsliepen. Tot zover deze lap tekst, en dan was dit nog maar dag 1. Meer in Deel 2!

Waarom ik nog geen Apple Watch heb

Geld. Oke, dat is het verhaal natuurlijk niet helemaal. Maar als ik een Apple Watch wil in de uitvoering die mij niet teveel pijn aan de ogen doet (de 42mm Watch met Link Bracelet) dan ben ik er zo’n 1000 euro aan kwijt. Voor een device dat voornamelijk mijn iPhone nodig heeft en elke nacht aan de lader moet, is dat een bedrag waar ik in ieder geval erg lang over na moet denken. En dan is er nog het fenomeen horloge zelf.

Want: wanneer droeg ik voor het laatst een horloge? Als klein jochie had ik ooit een Mickey Mouse-horloge en rond groep 8 kreeg ik een Casio die ik jaren zou dragen. Wat nou opladen? Totdat ik ergens tijdens mijn middelbare schoolloopbaan stopte met het dragen van horloges. Of uberhaupt met het letten op de tijd, als je het aan mijn leraren van toentertijd zou vragen. (Op donderdagochtend 5 minuten voor het einde van aardrijkskunde binnenkomen om alleen de leraar even met zijn hoofd te zien schudden, de opdrachten voor de volgende les te kunnen noteren en er weer vandoor te gaan. Ik was de tijd van minimalisme, efficiency en het nieuwe werken gewoon al ver vooruit).

Als ik de tijd wil weten kijk ik rechtsboven op mijn Mac. Of pak ik mijn iPhone erbij. “Maar Riemer, dan moet je dus je iPhone uit je broekzak vissen.” Klopt. Dus op zich, als ik dan met een zware boodschappentas in mijn rechterhand even mijn berichten wil lezen, dan kan ik gewoon mijn pols draaien en op mijn Apple Watch kijken. Eh, maar hoe bedien ik dat ding dan? Met mijn rechterhand. Oh, eh, juist. En als iemand belt, dan kun je voortaan met je Watch het gesprek beantwoorden. Yep. Euh, met mijn neus? En als ik een Tall Caramel Latte in mijn linkerhand heb (ja, want dat vind ik lekker eigenwijze barista van de Starbucks) en er verschijnt iets op het display van de Watch? Gewoon maar geen witte kleding meer dragen? Alvast een nieuwe bestellen?

Siri gebruiken? Voor de gein stuur ik wel eens iMessages via Siri naar het thuisfront, als ik in de auto zit. De eerste poging “Rij nu bij Piet Boon” wordt al snel verhaspeld naar “Rij in de babyboom” waarna de volgende poging (en dan ben ik ondertussen alweer de verkeerslichten voorbij) maar gewoon “Rij nu Zaandam in” wordt. En om nou hardop tegen je horloge te roepen “Lees bericht van Raad van Bestuur met onderwerp ‘Hoe wij alle omroepen gaan vernietigen’” lijkt me ook niet altijd een goed bericht. Overigens bestaat dat bericht niet echt, natuurlijk.

Design is mooi, maar ik koop de meeste gadgets pas als ik ook daadwerkelijk het praktisch nut inzie. Mijn eerste iMac kocht ik pas in 2007, nadat ik op een MacBook Pro van mijn toenmalige baas de geneugten van Mac OS X mocht ontwaren. Mijn eerste iPhone was een 3GS, nadat de kritiek op alle voorgaande modellen een beetje verstomd was, en ik mensen daadwerkelijk ermee had zien bellen en de apps had zien gebruiken. Mijn eerste iPad was de 4 (de new new Retina iPad, of hoe dat ding ook officieel mag heten). In eerste instantie ter vervangen van de analoge (dode bomen) krant (overigens is nu de app van de krant weer vervangen door Blendle). En verder om in bed gewoon films en series te kunnen kijken (nu is dat in een superdeluxe versie gegoten doordat er bij het bed ook nog eens een Apple TV en televisiescherm staan).

Maar goed, je raadt het al, praktisch nut voor de Apple Watch, behalve dat het zo leuk staat om je pols, zie ik voor nu dus nog niet. Sowieso wil ik ook geen dingen om mijn pols en draag ik verder ook geen sieraden of iets dergelijks. Ik wil niet uitsluiten dat ik ooit in de toekomst het praktisch nut wel inzie en met een grote gloeilamp, eh spaarlamp, eh ledlamp boven mijn hoofd tot de conclusie kom dat de gadgetfreak in mij weer van mijn portemonnee gaat winnen, maar voor nu laat ik de hype dus volledig aan me voorbij gaan.

Diensten, tools en meer

Qua hardware heb ik redelijk mijn ziel verkocht aan Apple, als gebruiker van iPhone, iPad, iPod, iMac, MacBook Pro en Apple TV (en in Hilversum staat momenteel nog een Time Capsule). Oh, en nee, ik heb geen Apple Watch.

Wat betreft de door mij gebruikte internetdiensten: not so much. Jarenlang heb ik zelf mijn websites, DNS en e-mail op een eigen server gehost: die stond eerst bij mijn werkgever-du-jour, en later bij de vrienden van Netwerkvereniging ColoClue. Totdat ik al dat gedoe met hardware zat was, en tegelijkertijd de VPS-providers als paddestoelen uit de grond kwamen schieten.

Websites
Mijn website is een redelijk simpele WordPress-installatie. Samen met wat kleine scriptjes en een screen-sessie met daarin mijn altijd draaiende IRC-client (ja mensen, dat bestaat nog, en er is nog leven op IRCNet, OFTC en fifonet) draait dat op een VPS bij TransIP of CloudVPS (het voormalige XLS Internet). Ze draaien allebei een LTS-versie van Ubuntu Linux, waarbij er dan altijd eentje een soort van ‘productie’-doos is, en de andere een speeltuin (waarop ik dan bijvoorbeeld met Ghost/NodeJS, Ruby on Rails, nieuwe versies van WordPress en allerlei andere zaken aan het pielen ben).

Domeinen en DNS
Toen ik stopte met mijn eigen server registreerde ik mijn domeinnamen al via TransIP. Nou, die konden dan ook wel de DNS gaan draaien. Dat was dus simpel en snel geregeld.

Mail
Privacyliefhebbers gaan nu misschien dingen naar het beeldscherm gooien, maar: mijn e-mail host ik al een paar jaar bij Google Apps. Gewoon met IMAP bij al mijn mails, en als webmailinterface heb je gewoon GMail, met de bijbehorende zeeën van opslagruimte.

Notities, Drafts, ToDo’s en andere lijstjes in het algemeen
Hallo groep. Ja, ik ben een Evernoter. Evernote dus. Ik gebruik het op Mac, iPhone en iPad en alles blijft netjes in sync. Random braindumps, drafts die ik WordPress wil frotten, boodschappenlijstjes, muziek die ik nog eens wil beluisteren, boeken die ik nog eens wil lezen, ideeën die ik nog eens wil uitwerken, het staat er allemaal in.

Foto’s
Iets raars wat je dan misschien niet verwacht: ik had ooit op mijn eigen server een Gallery met allerlei kiekjes, ik post wel eens wat op Instagram, Flickr, of 500px, en die dailylife snapshots komen ook op Facebook, Twitter en Tumblr. Ik zou kunnen syncen met iCloud Photo’s. Ik heb Lightroom CC en Photoshop CC, dus ik zou de Adobe Cloud kunnen gebruiken. Maar waar het op neerkomt… De meeste van mijn foto’s staan niet online! Op de iMac, op verschillende backupschijven op verschillende locaties, maar dus niet in een groot Picasa, DropBox of wat-dan-ook album.

Muziek
Er is een internetdienst van Apple die ik wel gebruik: iTunes Match. De hele muziekcollectie die ik in iTunes heb staan is zo ook beschikbaar op mijn iPhone, iPad of MacBook Pro, die toch wat minder opslagcapaciteit hebben dan mijn iMac. Voor alle andere muziekbenodigdheden is er Spotify. Of zelfs YouTube. Mijn CD-collectie heb ik derhalve al een tijdje niet meer aangeraakt. Ik denk dat deze binnenkort in een verhuisdoos verdwijnt en daar niet meer uit zal komen.

Televisie
In Hilversum had ik UPC, eh, Ziggo, zonder Horizon-box, maar wel met Horizon-app. Nu in Zaandam hebben we Digitale TV via XS4ALL (en had ik trouwens out-of-the-box werkende IPv6, voor de nerds onder u). Maar programma’s terugkijken, daarvoor hebben we de NPO-app en de RTL XL-app die we met AirPlay via de Apple TV naar de televisie doorzetten. En voor alle andere seriebenodigdheden is er Netflix.

Berichtendiensten
Oke oke, er is nog een dienst van Apple die ik dan gebruik: iMessage. En hier heb ik nog steeds geen allesomvattende oplossing gevonden qua beschikbare oplossingen: SMS, iMessage, WhatsApp, Telegram, Facebook Messenger, Google Hangouts. En ergens op mijn iPhone staat ook nog LINE en zelfs Skype. Als iedereen nou op een van al die diensten zou zitten, of al deze diensten ook onderling zouden kunnen communiceren: opgelost. Tot dan: ratjetoe aan berichtendiensten, en als je even niet oplet en alleen snel een notificatie ziet dat iemand je een nieuw bericht heeft gestuurd: je vervolgens de pleuris zoeken naar in welke app dat nou in hemelsnaam was. Nee, handig is anders.

En verder
Wat gebruik ik verder eigenlijk qua sites en diensten? Tonnen d’apps natuurlijk van de NS Reisplanner tot de Appie-app. Ik verdoe te veel tijd op 9GAG, ik experimenteer wel eens wat met AWS of Azure, laat eten bezorgen met de assistentie van Thuisbezorgd.nl, koop of verkoop spullen via Marktplaats / Ebay, lees artikelen via Blendle, koop nog wel eens een boek op bol.com, heb ooit banen gevonden via Monsterboard, lees restaurantreviews op Iens, reserveer wel eens via Couverts en oh ja, mijn vriendin vond ik ooit op Pepper.