The Jetlag Report: Deel 1

Ze fietsen op de stoep. Nou was ik sowieso even verbaasd dat er best nog wel wat mensen fietsen, maar als je in Japan netjes links op de stoep aan het lopen bent en er zigzagt met hoge snelheid een fietser op je af, dan vraag je je toch even af hoe dat de hele tijd goed kan gaan.

Eh, maar goed, Japan dus. Bianca en ik zijn daar dus 9 dagen geweest, athans, als je dan reistijd, jetlags en andere zaken verrekent hielden we nog zo’n 7 dagen over om dingen te doen. Voor mij de eerste keer daar, maar La Toeps is daar al helemaal thuis, en daarmee de ideale reisgids. Sowieso is het handig als je reisgids 1,83m is, roze haar heeft en een lelieblanke huid, want dat valt op in Japan. Daarentegen had Bianca best soms wat moeite om mij in de menigte terug te vinden (no, that’s not racist!) Algoed, welkom bij The Jetlag Report, Deel 1.

Shibuya

Na een vliegreis van zo’n 10 uur en nog even anderhalf uur in de rustige Narita Express stappen we uit op een druk Shibuya station en bij het naar buiten lopen staan we meteen op de nog drukkere Shibuya kruising, u misschien wel bekend uit films, documentaires of van foto’s. De beelden worden ook een beetje bevestigd: schoolmeisjes in de bekende uniforms, legio dames strak in mantelpakje/secretaresseoutfits, en de vele mannen in donkere pakken, druk naar hun mobiel starend. Tussendoor het drukke autoverkeer met heel veel Priussen, net iets te herkenbare toeristen die geen idee hebben welke kant ze nou op moeten en daarna begint een soort Real Life Game: ontwijk de tegenligger. Of nee, soms niet eens een tegenligger, schuin overstekende mobielstaarders, veel te langzaam lopende treuzelaars, plotseling afslaande impulsievelingen, de al eerder genoemde fietsers die recht op je af komen stormen: je moet na zo’n lange reis wel even scherp blijven om heelhuids je hotel te bereiken.

We waren ’s ochtends aangekomen, en ons verlangen naar de koele hotelkamer en het bijbehorende lekker liggende hotelbedje leverde een obstakel op: we konden pas vanaf 15:00u inchecken. De baggage mochten we bij de receptie achterlaten, maar het bijkomen van de lange reis liet nog even op zich wachten. Gelukkig delen we een fascinatie voor een internationaal aanwezige plek voor ontspanning: de Starbucks. En zoals we dat daarna bijna elke dag zouden gaan doen, zaten we dus rond het middaguur bij de Starbucks bij Shibuya Tsutaya, met uitzicht over de eerder genoemde drukke kruising. Op de eerste dag had ik nog een Tall Caramel Latte (Hot), maar die is de dagen daarna gezien de gestegen temperatuur vervangen door een Tall Caramel Frappuccino. En Bianca had het altijd over de daar verkrijgbare Sugar Donuts: man, die zijn me toch lekker!

Frappuccino en Sugar Donut

Een andere liefhebberij die Toeps en ik delen is het in groten getale verorberen van sushi. Nou, dan ben je in Tokyo natuurlijk op de juiste plek. We hebben op verschillende plekken deze goddelijke gerechten naar binnen mogen werken (in het volgende deel meer daarover, jaja, ga maar lekker cliffhangen), maar voor een nerd als ik was Uobei daarvan wel de meest interessante: op iedere eetpositie hangt een tablet waarop je je bestelling (maximaal drie items per keer) kunt invoeren en even later wordt via de lopende band het eten voor je neus geschoven. Dan niet vergeten het knopje in te drukken als je je eten van de band hebt gepakt (er staat een soort boos gezichtje op, dus ik dacht eerst dat dat alleen ingedrukt moest worden als je niet tevreden was over je bestelling, maar goed, ik snap wel meer gezichtsuitdrukkingen niet). Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Overigens, de trouwe volgers op Instagram, Facebook en/of Twitter komen deze plaatjes en filmpjes natuurlijk enigszins bekend voor. Dat was niet alleen te danken aan de gratis hotelwifi (jeej!), maar ook aan het feit dat het hier ging om twee nerds die op vakantie gingen. Die regelen al maanden van tevoren (maart) internet 😉 Ik keek al snel bij de lui van KeepGo op de site wat de mogelijkheden waren, maar Toeps wist als trouw Japanganger mij te wijzen op de te huren PocketWifi (een Mifi dus) devices van Global Advanced Communications. Ik trok mijn creditcard en toen we aankwamen lag dat ding dus ook netjes klaar op het postkantoor van Narita Airport.

NOS Tokyo

En ik kwam op de eerste dag zelfs de vrienden van de NOS tegen! Nou ja, niet echt, dit was het restaurant NOS Org waar we toevallig langsliepen. Tot zover deze lap tekst, en dan was dit nog maar dag 1. Meer in Deel 2!

Waarom ik nog geen Apple Watch heb

Geld. Oke, dat is het verhaal natuurlijk niet helemaal. Maar als ik een Apple Watch wil in de uitvoering die mij niet teveel pijn aan de ogen doet (de 42mm Watch met Link Bracelet) dan ben ik er zo’n 1000 euro aan kwijt. Voor een device dat voornamelijk mijn iPhone nodig heeft en elke nacht aan de lader moet, is dat een bedrag waar ik in ieder geval erg lang over na moet denken. En dan is er nog het fenomeen horloge zelf.

Want: wanneer droeg ik voor het laatst een horloge? Als klein jochie had ik ooit een Mickey Mouse-horloge en rond groep 8 kreeg ik een Casio die ik jaren zou dragen. Wat nou opladen? Totdat ik ergens tijdens mijn middelbare schoolloopbaan stopte met het dragen van horloges. Of uberhaupt met het letten op de tijd, als je het aan mijn leraren van toentertijd zou vragen. (Op donderdagochtend 5 minuten voor het einde van aardrijkskunde binnenkomen om alleen de leraar even met zijn hoofd te zien schudden, de opdrachten voor de volgende les te kunnen noteren en er weer vandoor te gaan. Ik was de tijd van minimalisme, efficiency en het nieuwe werken gewoon al ver vooruit).

Als ik de tijd wil weten kijk ik rechtsboven op mijn Mac. Of pak ik mijn iPhone erbij. “Maar Riemer, dan moet je dus je iPhone uit je broekzak vissen.” Klopt. Dus op zich, als ik dan met een zware boodschappentas in mijn rechterhand even mijn berichten wil lezen, dan kan ik gewoon mijn pols draaien en op mijn Apple Watch kijken. Eh, maar hoe bedien ik dat ding dan? Met mijn rechterhand. Oh, eh, juist. En als iemand belt, dan kun je voortaan met je Watch het gesprek beantwoorden. Yep. Euh, met mijn neus? En als ik een Tall Caramel Latte in mijn linkerhand heb (ja, want dat vind ik lekker eigenwijze barista van de Starbucks) en er verschijnt iets op het display van de Watch? Gewoon maar geen witte kleding meer dragen? Alvast een nieuwe bestellen?

Siri gebruiken? Voor de gein stuur ik wel eens iMessages via Siri naar het thuisfront, als ik in de auto zit. De eerste poging “Rij nu bij Piet Boon” wordt al snel verhaspeld naar “Rij in de babyboom” waarna de volgende poging (en dan ben ik ondertussen alweer de verkeerslichten voorbij) maar gewoon “Rij nu Zaandam in” wordt. En om nou hardop tegen je horloge te roepen “Lees bericht van Raad van Bestuur met onderwerp ‘Hoe wij alle omroepen gaan vernietigen’” lijkt me ook niet altijd een goed bericht. Overigens bestaat dat bericht niet echt, natuurlijk.

Design is mooi, maar ik koop de meeste gadgets pas als ik ook daadwerkelijk het praktisch nut inzie. Mijn eerste iMac kocht ik pas in 2007, nadat ik op een MacBook Pro van mijn toenmalige baas de geneugten van Mac OS X mocht ontwaren. Mijn eerste iPhone was een 3GS, nadat de kritiek op alle voorgaande modellen een beetje verstomd was, en ik mensen daadwerkelijk ermee had zien bellen en de apps had zien gebruiken. Mijn eerste iPad was de 4 (de new new Retina iPad, of hoe dat ding ook officieel mag heten). In eerste instantie ter vervangen van de analoge (dode bomen) krant (overigens is nu de app van de krant weer vervangen door Blendle). En verder om in bed gewoon films en series te kunnen kijken (nu is dat in een superdeluxe versie gegoten doordat er bij het bed ook nog eens een Apple TV en televisiescherm staan).

Maar goed, je raadt het al, praktisch nut voor de Apple Watch, behalve dat het zo leuk staat om je pols, zie ik voor nu dus nog niet. Sowieso wil ik ook geen dingen om mijn pols en draag ik verder ook geen sieraden of iets dergelijks. Ik wil niet uitsluiten dat ik ooit in de toekomst het praktisch nut wel inzie en met een grote gloeilamp, eh spaarlamp, eh ledlamp boven mijn hoofd tot de conclusie kom dat de gadgetfreak in mij weer van mijn portemonnee gaat winnen, maar voor nu laat ik de hype dus volledig aan me voorbij gaan.

Diensten, tools en meer

Qua hardware heb ik redelijk mijn ziel verkocht aan Apple, als gebruiker van iPhone, iPad, iPod, iMac, MacBook Pro en Apple TV (en in Hilversum staat momenteel nog een Time Capsule). Oh, en nee, ik heb geen Apple Watch.

Wat betreft de door mij gebruikte internetdiensten: not so much. Jarenlang heb ik zelf mijn websites, DNS en e-mail op een eigen server gehost: die stond eerst bij mijn werkgever-du-jour, en later bij de vrienden van Netwerkvereniging ColoClue. Totdat ik al dat gedoe met hardware zat was, en tegelijkertijd de VPS-providers als paddestoelen uit de grond kwamen schieten.

Websites
Mijn website is een redelijk simpele WordPress-installatie. Samen met wat kleine scriptjes en een screen-sessie met daarin mijn altijd draaiende IRC-client (ja mensen, dat bestaat nog, en er is nog leven op IRCNet, OFTC en fifonet) draait dat op een VPS bij TransIP of CloudVPS (het voormalige XLS Internet). Ze draaien allebei een LTS-versie van Ubuntu Linux, waarbij er dan altijd eentje een soort van ‘productie’-doos is, en de andere een speeltuin (waarop ik dan bijvoorbeeld met Ghost/NodeJS, Ruby on Rails, nieuwe versies van WordPress en allerlei andere zaken aan het pielen ben).

Domeinen en DNS
Toen ik stopte met mijn eigen server registreerde ik mijn domeinnamen al via TransIP. Nou, die konden dan ook wel de DNS gaan draaien. Dat was dus simpel en snel geregeld.

Mail
Privacyliefhebbers gaan nu misschien dingen naar het beeldscherm gooien, maar: mijn e-mail host ik al een paar jaar bij Google Apps. Gewoon met IMAP bij al mijn mails, en als webmailinterface heb je gewoon GMail, met de bijbehorende zeeën van opslagruimte.

Notities, Drafts, ToDo’s en andere lijstjes in het algemeen
Hallo groep. Ja, ik ben een Evernoter. Evernote dus. Ik gebruik het op Mac, iPhone en iPad en alles blijft netjes in sync. Random braindumps, drafts die ik WordPress wil frotten, boodschappenlijstjes, muziek die ik nog eens wil beluisteren, boeken die ik nog eens wil lezen, ideeën die ik nog eens wil uitwerken, het staat er allemaal in.

Foto’s
Iets raars wat je dan misschien niet verwacht: ik had ooit op mijn eigen server een Gallery met allerlei kiekjes, ik post wel eens wat op Instagram, Flickr, of 500px, en die dailylife snapshots komen ook op Facebook, Twitter en Tumblr. Ik zou kunnen syncen met iCloud Photo’s. Ik heb Lightroom CC en Photoshop CC, dus ik zou de Adobe Cloud kunnen gebruiken. Maar waar het op neerkomt… De meeste van mijn foto’s staan niet online! Op de iMac, op verschillende backupschijven op verschillende locaties, maar dus niet in een groot Picasa, DropBox of wat-dan-ook album.

Muziek
Er is een internetdienst van Apple die ik wel gebruik: iTunes Match. De hele muziekcollectie die ik in iTunes heb staan is zo ook beschikbaar op mijn iPhone, iPad of MacBook Pro, die toch wat minder opslagcapaciteit hebben dan mijn iMac. Voor alle andere muziekbenodigdheden is er Spotify. Of zelfs YouTube. Mijn CD-collectie heb ik derhalve al een tijdje niet meer aangeraakt. Ik denk dat deze binnenkort in een verhuisdoos verdwijnt en daar niet meer uit zal komen.

Televisie
In Hilversum had ik UPC, eh, Ziggo, zonder Horizon-box, maar wel met Horizon-app. Nu in Zaandam hebben we Digitale TV via XS4ALL (en had ik trouwens out-of-the-box werkende IPv6, voor de nerds onder u). Maar programma’s terugkijken, daarvoor hebben we de NPO-app en de RTL XL-app die we met AirPlay via de Apple TV naar de televisie doorzetten. En voor alle andere seriebenodigdheden is er Netflix.

Berichtendiensten
Oke oke, er is nog een dienst van Apple die ik dan gebruik: iMessage. En hier heb ik nog steeds geen allesomvattende oplossing gevonden qua beschikbare oplossingen: SMS, iMessage, WhatsApp, Telegram, Facebook Messenger, Google Hangouts. En ergens op mijn iPhone staat ook nog LINE en zelfs Skype. Als iedereen nou op een van al die diensten zou zitten, of al deze diensten ook onderling zouden kunnen communiceren: opgelost. Tot dan: ratjetoe aan berichtendiensten, en als je even niet oplet en alleen snel een notificatie ziet dat iemand je een nieuw bericht heeft gestuurd: je vervolgens de pleuris zoeken naar in welke app dat nou in hemelsnaam was. Nee, handig is anders.

En verder
Wat gebruik ik verder eigenlijk qua sites en diensten? Tonnen d’apps natuurlijk van de NS Reisplanner tot de Appie-app. Ik verdoe te veel tijd op 9GAG, ik experimenteer wel eens wat met AWS of Azure, laat eten bezorgen met de assistentie van Thuisbezorgd.nl, koop of verkoop spullen via Marktplaats / Ebay, lees artikelen via Blendle, koop nog wel eens een boek op bol.com, heb ooit banen gevonden via Monsterboard, lees restaurantreviews op Iens, reserveer wel eens via Couverts en oh ja, mijn vriendin vond ik ooit op Pepper.

Hello, shiny new iPhone

Bianca was haar retetrage iPhone 4 met constant crashende apps meer dan zat, belde T-Mobile voor een mooie aanbieding, en kreeg een dag later het bericht dat ze kon verlengen met een shiny gouden iPhone 6 in het vooruitzicht. Die werd dan ook een dag later in haar handen gedrukt. En toch gaat deze post daar niet over. (Een post die daar wel over gaat is haar Shoplog! Leest allen!)

Ik heb al een tijdje een iPhone 6, maar dan de zilveren natuurlijk (met de gouden wil ik nog niet dood gevonden worden, en ik was na al die jaren wel uitgekeken op zwart/spacegray). Echter, opeens hoorde niemand me tijdens telefoongesprekken. Niet dat ik dan zo vaak bel met mijn telefoon (waar denk je dat ik dat ding voor heb), maar om nou de hele tijd op speakerphone of met een headset te gaan bellen (de frontface microfoon deed het nog wel gewoon bleek al snel na Siri, Facetime en andere tests), dat was me toch te lastig.

Langs bij de Apple Store dan maar? Of naar iCentre? Ik besloot maar gewoon op apple.nl wat rond te klikken en te kijken wat de opties nou precies waren. Eerste klik: ik had nog recht op allerlei garantieregelingen (daarvoor moest Apple in het verleden wel goed op het consumentenrecht alhier worden gewezen, maar soit). Tweede klik: als luie consument kon ik mijn iPhone (nadat ik de SIM-kaart had verwijderd) gewoon meegeven aan een koerier. Derde klik: binnen een werkweek heb ik dan uitsluitsel over het hoe en wat (reparatie, vervanging, of het oude toestel terug want er is niks aan de hand meneer).

Nou, mooi! ’s Ochtends legde ik mij iPhone, SIM-kaart verwijderd, zonder verpakking en accessoires (want zo stond dat in de door Apple gemailde instructies) op het bureau van Bianca, en vertrok richting mediahoofdstad Hillywood. ’s Middags een iMessage van Bianca: de koerier wilde koste wat het kost toch echt een verpakte iPhone, en lieve slimme Toeps had maar het doosje van haar iPhone eromheen gepropt, voorzien van een dikke laag van haar roze ducttape. Nou ja, in ieder geval was dat ding nu onderweg.

Ik kon netjes via de koerier de weg van mijn iPhone van Zaandam, via Amsterdam en Tilburg, naar het reparatiecentrum in Breda volgen. Al snel zag ik op de statuspagina staan “Product replacement pending” en “Replacement product shipped” staan. Ja, het is duur spul van Apple, maar als je met een goed verhaal een Service Request indient, dan ligt er binnen een week een shiny new iPhone op je deurmat. En inderdaad, vandaag een berichtje van Bianca met deze foto (het lijkt nu net alsof ik een handmodel heb ingehuurd voor op mijn blog, maar goed):
Hello iPhone

No matter what the odds are this time

Als simpele Atheneum-leerling had ik ooit het idee dat het wel leuk zou zijn om een eigen internetbedrijfje te hebben. Die had ik, samen met Tim, in september 1999 opeens. Niet lang daarna hadden we personeel in dienst, een accountant, en een eigen kantoor in Rotterdam.

Toen ik mijn eerste, eigen internetverbinding ging regelen, kwam ik uit bij Demon Internet. Dat leek me een goede provider en ook een leuke club mensen. Als ik ooit dat Unix-gedoe een beetje onder de knie had gekregen, dan wilde ik daar wel gaan werken. Aldus geschiedde, in januari 2003. Bij dat bedrijf heb ik heel veel leuke mensen leren kennen, waarvan ik een groot deel nog vaak tegen het lijf loop.

Struinend over het internet kwam ik ooit op de guru pagina van NOS Internet, of ehm, de Publieke Omroep. Het vragenlijstje dat er op te vinden was vulde ik niet naar mijn tevredenheid in, maar als ik ooit genoeg ervaring met Unix en Linux en webservers beheren had opgedaan, dan ging ik het nog maar eens proberen. In december 2007 begon ik bij de NPO. Ik werk er nu nog steeds en in 2010 verhuisde ik ook nog eens naar de mediastad.

Als je steeds maar je doelstellingen haalt, wordt het leven misschien een beetje saai. Voor de gein had ik er maar eens wat nieuwe tussengefrot.

Eentje daarvan: in een prachtig, licht, voornamelijk wit, loftappartement in New York gaan wonen, liefst vergezeld door een mooie vrouw. Dat New York-stukje is hem dan niet geworden, maar een loftappartement in Zaandam is close enough. De mooie vrouw zat er gratis bij (of was het nou andersom?) Achievement unlocked. En omdat de mooie vrouw in kwestie ook nog eens fotografe is, is de benedenverdieping fotostudio aan huis. Mijn inner nerd ontploft zowat.

En ja, dat lees je goed. Langzaam maar zeker liggen er steeds meer van mijn spullen in Zaandam, in plaats van in mijn huis in Hilversum (wat praktisch op het Mediapark staat). Het is voor nu vooral nog even een experiment, wat bij succes echter een serieus vervolg krijgt: en dan moet ik me eens goed gaan afvragen wat ik met mijn huis in Hilversum wil gaan doen. Iemand een appartement hebben vlakbij Mediapark, AVROTROS, Wester- en Bussummerheide en het Goois Natuurreservaat? 😉

Rest de vraag wat ik nu nog verder kan verzinnen. Fotografie weer oppakken? Begenadigd gitarist en zanger worden? Gaan schrijven? Tekenen, schilderen? Voice-over, DJ en/of nieuwslezer worden? Een briljante iOS-app inelkaar knutselen? Een on-demand woordgrappenservice starten? Genoeg opties in ieder geval. De optie: koop een twee-onder-één-kapwoning, een labrador, een wit tuinhekje en neem 2 1/2 kinderen zit er in ieder geval niet tussen.