Aangezien het vandaag toch in de StaatsCourant en op Rechtspraak.nl staat, ook even hier:

Naam: Riemer Siebren Palstra
Geboren: 07-01-1981
Woonadres: [ ... ] 42 3223 [..] Hellevoetsluis
Handelend onder de naam: (voorheen) PALSTRA.COM B.V. I.O.
KvK-nummer: 24312594
Gevestigd te: Bergweg 37d 3037 EA Rotterdam

24-09-2008 rot.01.123.F.1318.1.08 einde faillissement door goedkeuring akkoord op 22 september 2008
24-07-2008 rot.01.123.F.1310.1.08 verificatievergadering en akkoordbehandeling op 12 september 2008 om 10:00 – Locatie: Wilhelminaplein 100-125 Rotterdam

Als ik in het kantoor rondkijk valt me op dat het bijna helemaal is ingericht zoals ik zou willen. Niet al te minimalistisch of simplistisch (Geoffrey en ik hebben ons lidmaatschap van het Simplistisch Verbond namelijk al jaren geleden opgezegd), maar wel strak, netjes en voornamelijk in zwart en aluminium (zelfs Senseo apparaat en waterkoker). Zelf had ik de Dells die op de bureau’s stonden liever vervangen door aluminium iMacs met bijbehorend plat toetsenbord, maar goed, dat ben ik.

Dit is echter niet mijn kantoor, en ook niet mijn huis, maar het kantoor van Geoffrey’s bedrijf thinksharp (think#), waar ik even op de koffie ben. Hoewel de smaken van Geoffrey en ik vaak mijlenver uiteen liggen (auto’s, games, vrouwen), zit het qua kantoorinrichting dus wel snor. We bespreken zijn nieuwe huis, het nieuwe huis van Jorn, het nieuwe huis van Lennart, het ondernemerschap, de omroepwereld en de nodige koetjes en kalfjes (koetje hier, koetje daar).

Want waarom was ik eigenlijk in Rotterdam? Om de sporen die het ondernemerschap in mijn leven had achtergelaten voor eens en voor altijd uit te wissen. Om 10.00u ‘s ochtends werd ik verwacht bij het Gerechtsgebouw aan het Wilhelminaplein (en dat zijn er meerdere, dus ook dat was even zoeken, gelukkig was ik ruim op tijd) en na een zitting die hoogstens tien minuten heeft geduurd kon ik voor eens en altijd het Gerechtsgebouw en de Belastingdienst in Rotterdam gedag zwaaien (alleen zitten er aan de Veemstraat dus ambtenaren op de begane grond aan de straatzijde en zal dat vast een vreemde aanblik hebben gegeven).

Als ik even later in de Donner sta pak ik er uit nieuwsgierigheid toch even wat boeken Handelsrecht bij, al was het maar om te kijken hoeveel faillissementen verhoudingsgewijs tot een homologatie van het akkoord komen. Dat zijn er niet al te veel. Ik krijg een binnenpretje als ik me bedenk dat we tien jaar geleden al deze boeken links hebben laten liggen en ons gelijk op de Donner Informatica hoek hebben gestort (wat technisch gezien niet helemaal juist is, want toen stonden de Informatica boeken namelijk nog linksachter in plaats van rechtsachter, men heeft dus gesmokkeld).

Nu is het dus tijd voor plannen maken en op zoek gaan. De juiste baan heb ik al, middenin de wereld van de Nederlandse Radio, Televisie en Internet, dus het komt nu aan op het zoeken van de juiste woonplaats en het juiste huis. Blijf ik in de buurt van Amsterdam? Noord? Purmerend? Hoofddorp? Ga ik de A1 volgen en in Naarden, Bussum, Hilversum, Soest en Amersfoort kijken, of ga ik naar Verweggistan (lees: Almere)? Een terugkeer naar Rotterdam lijkt me sowieso onpraktisch, dus dat heb ik uit mijn hoofd gezet. Oh, en ik moet nog iets zoeken. Want in de Albert Heijn hier op het Buikslotermeerplein kom ik echt iedereen tegen (oud-collega’s Martijn, Art, Jacco en zijn vriendin Esther, vriend Nick, Wouter Bos, Karin Bloemen, collega Dylan), maar haar blijkbaar niet.

PS: mocht ik voor de derde keer (1e keer LX, 2e keer RP) worden gematcht aan die ene klasgenote, dan geef ik het op. Ik verzin wel iets anders dan. Stomme datingsites met hun zogenaamde matchingintelligentie.

Het huwelijk van Tim en Anne dus. Ik kan het niet anders zeggen, een prachtige en indrukwekkende ceremonie, met als enige smet een ambtenaar van de Burgerlijke Stand die toch enigszins afweek van het gewenste scenario (ik zal er niet teveel over uitwijden, maar het was iets over lente, zomer, etc. In het kort kwam het erop neer dat als je net getrouwd bent het heel erg leuk is, en alles daarna alleen maar achteruit kan gaan. En bedankt!) Verder veel emotionele speeches, lekker eten, een mooi moment met het oplaten van de DreamFlyer lampions en een knallende afsluiting met een heuse vuurwerkshow (en het was nog lang onrustig in Rijsbergen). Wat plaatjes.

Een huwelijksfeest levert bijna altijd een weerzien met oude bekenden op. Aangezien Tim en ik op dezelfde school hebben gezeten en hetzelfde bedrijf hebben gehad ontkom je daar hier zeker niet aan. Tanne heeft nog steeds dezelfde streken (constatErik), Lennart is nog steeds Lennart (we hebben het nog steeds over dezelfde vlekken) en Arno en ik zijn het na lang beraad met elkaar eens dat we op lange vrouwen vallen (dat Jolanda, Arno’s vrouw, en 1,75m naast ons stond, hielp denk ik mee). Later op de avond komt zelfs oud-ThinkQuest’er Zane nog uit Stuttgart aanrijden, en staat truelogiX-collega Marina met haar dochter ook opeens voor mijn neus.

Het door mij zo onschuldig geachte Zundert valt gelijk van zijn voetstuk, als ik vanaf de Belgische grens het dorp binnenrijd en daar gelijk twee borden zie staan voor een seksclub. ‘s Avonds rijd ik weer via Belgie terug en tank bij het Shell station op Hazeldonk-Oost. Nadat ik mij langs een Franse vrachtwagen wurm, krijg ik van de kassamedewerker een Efteling folder en 14 Eftelingzegels in mijn handen gedrukt.

“Pomp 13? Ah, de gelukspomp. Nou, het treft meneer, u krijgt extra Eftelingzegels!”

Lachend kijkt Pardoes de Tovernar me aan vanaf de paarse folder. Dit moet gewoon een slechte grap zijn.

“Zie jij dat nou ook?”

De sticker. DE sticker. DE STICKER. Het kale raam van ons pand aan de Bergweg 37d was eindelijk weer voorzien van een logo. Al in de week nadat we het gebouw waren ingetrokken hadden we de letters van de verhuurder (de rode letters ESSAY van Essay Opleidingen) van het raam afgehaald, en sindsdien moest iedereen die langs kwam lopen of rijden zich afvragen wat er in hemelsnaam voor stel studenten achter laptops in dat pand zat. Nu was dat mysterie voorbij.

truelogiX. Het stond er echt. Je kon het vanaf de overkant van de Bergweg nog lezen. Een licht transparante witte achtergrond met zwarte omlijning. Daarbinnen de zwarte en blauwe letters van de naam, zoals altijd fout gespeld met een kleine letter T en een hoofdletter X.

Terwijl Karlijn driftig truelogiX mappen aan het vouwen is (tja, er moest toch ergens een stap in het proces ontbreken om die dingen zo goedkoop gedrukt te krijgen) staren Arno en Lennart naar het raam. Het “Zie jij dat nou ook?” dringt nu een beetje bij me door en ik ga bij ze staan.

Een scheurtje. In het raam. Van net boven waar de sticker begint tot ergens in het midden van de sticker. Stonden er net drie jongens achterin de voorkamer naast een lange kast waarin alleen een EHBO doos lag opgeslagen naar voren te staren, nu stonden ze alledrie voorin de kamer bijna met hun neus op het raam.

Als iemand op dat moment een foto had gemaakt zou dat het een en ander aan gegniffel en gegrijns opleveren. Drie jongens met hun hoofden bijna tegen een ruit aangedrukt, praktisch in hun eigen wasem en vetvlekken, met daarboven het woord ‘truelogiX’. Wij, als de drie wijzen uit Zuid-Holland, besluiten dat het raam niet ter plekke uit elkaar zal vallen, en gaan weer over tot de orde van de dag.

De scheur is in de loop van de tijd blijven groeien, maar niet tot dramatische proporties. Op het moment dat we van de Bergweg naar de Baan, en daarna naar de Elisabethlaan verhuisden was het raam nog heel, maar wel met scheur. We zouden het wel typisch hebben gevonden als met de ondergang van truelogiX ook dat raam uitelkaar zou zijn gesprongen, maar het mocht niet zo zijn.

Bergweg 37d werd o.a. La Belle Brocante, en is nu ‘t Winkeltje, maar elke keer dat ik er langsloop valt me geen scheur meer op. Heeft iemand toch uiteindelijk die ruit vervangen? Opvallend overigens dat bijna elke keer dat ik er langskom er weer een ander bedrijfje zit. Zou dat pand dan toch vervloekt zijn?

“Uw kantoor staat voor u klaar.”

We worden door de toegangspoorten gelaten en moeten vervolgens de roltrap op richting de 3e verdieping. Pas vanaf daar kan je eventueel met liften of trappen verder het kantoorgebouw in. We staan nu midden in “ons kantoor”, het hoogste gebouw van Nederland, natuurlijk midden in Rotterdam (waar anders?): de Delftse Poort.

Dankzij enkele fijne afspraken mogen we als het nodig is van kantoorruimte gebruikmaken in deze 151 meter hoge toren, waarvan je vanaf het Weena of het Stationsplein de top niet kunt zien zonder pijn te krijgen in je nek. De toren die je vanaf Delft, of met goed weer zelfs vanuit Den Haag al kunt aanschouwen. Want de Delftse Poort is hoog. Torenhoog.

Het kantoor dat we vandaag mogen gebruiken is niet zo hoog in het gebouw gesitueerd, ik kan vanaf de plek waar ik zit goed zien wie er allemaal het Holland Casino in en uit lopen. Tijd om dat in de gaten te houden heb ik echter niet, de dag zit vol met interviews en daar bovenop wordt Tim al de hele dag gevolgd door een ploeg van de VPRO. De catering heeft koffie, thee, water en fris voor ons klaargezet, en we maken er dankbaar gebruik van.

Als we onze spullen weer inpakken bespreken we de gebeurtenissen van de dag. Er zijn leuke beelden geschoten bij Helinium, en ook de hele bus- en metrorit naar Rotterdam is vastgelegd. Nu op naar ons kantoor aan de Bergweg om daar wat beelden te schieten van druk aan het werk zijnde collega’s, wat interviews te geven en tussendoor ook even een personeelsvergadering te houden. Dan op de foto, want er moet ook een plaatje bij het stuk dat door Frederique over ons wordt geschreven voor NRC Handelsblad.

Enkele jaren later publiceert NRC weer een artikel – over mislukte internetondernemingen. De VPRO komt met een documentaire over internetondernemers waarmee het niet altijd even goed mee is gegaan. Boris Veldhuijzen van Zanten zit erin, en ook Tim. In een cafe, op de begane grond. Over schulden. Torenhoog.

“Hou oud zijn jullie? 23? 24?”

We nemen allebei plaats voor het bureau van Tabitha, bij de bank waar we een lening af willen gaan sluiten. We antwoorden dat we beide 18 zijn, laten haar even bekomen van de verbazing, en als ze zelf heeft plaatsgenomen op haar stoel vervolgt ze het gesprek.

We hadden het allemaal uitgebreid doorgerekend. In ieder geval wilden we, als we professioneel aan de slag gingen met webdesign en grafisch ontwerp, alle software legaal in ons bezit hebben. Dat vereiste wat gewroet door allerlei verschillende licenties, uitdenken van upgrade constructies en leveranciers afbellen voor prijzen, maar dat wat we nu op papier hadden, was wat we echt nodig hadden. Daar waren we zeker van.

Omdat we veel dingen in eigen handen wilden houden hadden we ook al plannen gemaakt voor 1 of 2 servers, die we op gingen hangen bij een provider in Hoofddorp. Dat moest wel zo goedkoop mogelijk, dus we gingen zoveel mogelijk hardware sprokkelen bij de computerzaak in Rockanje waar Tim die zomer had gewerkt. Na het doornemen van alle prijslijsten hadden we de benodigde onderdelen uitgezocht, en ook een offerte voor 2 computerserver chassis’ binnen. Voor het bedrag dat we in ons plan hadden opgenomen moest het lukken, daar waren we zeker van.

Qua personeel was het al helemaal simpel. We hadden een klasgenoot (Stefan) zover dat hij in zijn vrije tijd het een en ander aan Sales activiteiten voor ons zou uitvoeren, de rest aan organisatie, techniek en uitvoering zouden we met z’n tweeen bewerkstelligen, bij Tim op zijn zolderkamer. Zolderkamerhosting en WebDesing (sic) heet dat tegenwoordig. Eventuele personele groei zouden we nog zeker een jaar aankijken, eerst maar eens zien hoeveel opdrachten er zouden binnenstromen. Zo hadden we het dan ook begroot, want we waren zeker van onze zaak.

“Weten jullie wat. Ik weet een accountant hier in de buurt die ook andere startende bedrijven op weg heeft geholpen met hun business plan. Ik geef jullie zijn adres en telefoonnummer, en dan zie ik jullie graag terug als jullie dit alles gezamenlijk hebben uitgewerkt.”

Zeker van de juistheid van ons plannen verlaten wij het bankkantoor aan de Rijksstraatweg en stappen op onze fiets om richting het kantoor van de accountant in de Vesting te rijden. Die man kan ons nog zoveel vertellen, boven de 15.000 gulden gaan we echt niet uitkomen…

“Is het merk beschermd?”

Zo begint een reclame van Elzas-Noordzij. Toen wij op 9 september 1999 truelogiX inschreven hadden we daar maar bar weinig onderzoek naar laten doen. Want kom op, wie zou deze woordencombinatie, in deze spelling, met dit foute hoofdlettergebruik nou nog meer kunnen bedenken? Voor de zekerheid lieten we toch nog even in de database van de Kamer van Koophandel zoeken, maar dat er in onze branche geen naamgenoten aanwezig waren, dat was toch wel zeker. Althans, volgens Altavista.

RiTiCo was nooit een serieuze naam geweest, noch Hoffstra. Het plan was eigenlijk op het Wiegel, Palstra, en van den Hoff Groep te gaan noemen, WPHG. Het domein wphg.com was al door ons geregistreerd als voorbereiding daarop. Onze persoonlijke homepages en e-mail liepen al grotendeels via dat domein.

Dat Groep mocht echter niet, wees een kort telefoontje met de Kamer van Koophandel uit. Tenzij we natuurlijk ook echt een groep van bedrijven gingen vormen. En toen kort daarna ook Siebren (de W in WPHG) besloot niet mee te gaan in het geheel, was die optie helemaal verkeken. Want tja, wat hielden we nou over? PH. HP. Nee, ik vond dat ook niet echt werkbare opties.

truelogiX was het gevolg van 3 dagen lang brainstormen, gegoochel met woorden, woordenboeken en snelle opzetjes van logo’s in elkaar krabbelen, zowel op papier als digitaal. Uiteindelijk kwam Tim met de combinatie true-logics, heb ik van een online woordenboek de Engelse definitie van ‘logic’ erbij gepakt en hebben we daarop onze eerste vormgeving en slogans gebaseerd. truelogiX – it’s all about logics.

Het true gedeelte in de naam zouden we later nog bij uitbreidingen kunnen gebruiken. Zo maakten we er dan een sterk merk van. Stel je voor, trueMedia voor audio/video toepassingen, trueDesign voor grafisch ontwerp en DTP, trueHosting voor website hosting, trueAccess voor internettoegang. In de tussentijd konden we al een halve splitsing maken door de divisies truelogiX WebDesign en truelogiX Internet in te richten.

Al die merken zijn niet van de grond gekomen. In de tussentijd is wel het bedrijfje TrueServer opgestaan, tegenwoordig opererend onder de naam True. Zij hebben een stuk meer succes gehad op internetgebied. Zo zie je maar – het gaat misschien toch niet allemaal over logica…

“Ik ben op weg naar kantoor.”

Erg vreemd om dat te zeggen tegen oud-klasgenoten. Terwijl ik afscheid neem van Siebren op Centraal Station merk ik op dat ik het toch nog niet normaal over mijn lippen krijg. Ik had het vorige week ook al geoefend, want toen zat Jantien bij me in de metro, op weg naar de Politieacademie.

Zo, op naar de tram. De keuze van trams richting kantoor was simpel, de 4 langs de Noordsingel, of de 6 langs de Zaagmolendrift en de Zaagmolenstraat. De 4 dus. Terwijl ik instap meen ik een van de drie HRO studentes die vanaf het Stationsplein richting Centraal Station lopen te herkennen. Iets korter haar, donkere jas. Nou ja, het zal wel.

Ik stap het kantoor binnen en groet iedereen. Wernher zit er, onze huisallochtoon. De Zuid-Afrikaan zit druk aan databases te bouwen, en stuurt per abuis een mailtje over Microsoft SQL richting een MySQL mailinglist. Naast hem zit Lennart, de luidruchtige student uit Hoek van Holland, te klussen aan ons geimproviseerde Intranet. Aan de andere kant van de kamer staren Marlon en Amsterdammer Rogier gebiologeerd naar het scherm van een van de Dell laptops. Druk bezig met de vormgeving voor een educatieve site met online literatuur.

Als ik door de tussenkamer annex lunchruimte loop, langs onze zoemende kantoorserver, zie ik Aimee al zitten in de directiekamer. Ook haar groet ik. Een rustig dagje dus vandaag. Op een drukke dag zou de kring in de voorkamer volledig bezet zijn, en zou je ook in de directiekamer nauwelijks nog een extra iemand kwijt kunnen.

Ik open een van de documenten waar ik al een tijdje aan werk. Begint onze grootheidswaanzin toe te slaan? Dat heeft het allang gedaan, besluit ik. Vrolijk tik ik verder aan het document, waarin beschreven wordt hoe het bedrijf qua kantoorruimte verder moet gaan groeien. Op korte termijn nemen we een optie op de overige naastgelegen winkelpanden aan de Bergweg – op de lange termijn is onze wens het bouwen van een volledig nieuw pand met datacenter, natuurlijk op het Brainpark, waar anders.

Terwijl ik de nieuwste versie van het document opsla en wat om me heen kijk, vraag ik me af hoe belachelijk dit voor anderen zou lijken. Vorig jaar wilden we hulp voor het schrijven van een businessplan om een lening te krijgen voor zo’n 10 a 15.000 gulden. Daar zouden we deze maand het personeel niet eens van kunnen betalen.

Ik kom weer tot mezelf en tik verder. Er moeten natuurlijk wel parkeerplaatsen bij dat gebouw op het Brainpark…

“Dan houden we het nu bij een waarschuwing.”

Met een klap gaat de deur van ons kantoorpand aan de Bergweg in Rotterdam Noord weer dicht. Niemand die die klap boven de muziek uit hoort, maar we hebben die deur vaak genoeg horen klappen om te weten hoe het normaal klinkt. In ieder geval moeten we wat rustiger aan gaan doen, blijkbaar hebben er wat buren geklaagd over geluidsoverlast.

Misschien overbodig om te vermelden, maar we hebben dus een feestje. Het volledige kantoorpand zit vol met zuipende, voornamelijk studentikoze types, en ik ben ook niet meer geheel helder, want zo’n innemend type ben ik wel. Zowel het kantoorgedeelte als de achtertuin zit vol met feestende mensen, en de kelder is in recordtempo omgebouwd tot iets wat we tegenwoordig Lounge zouden noemen. Toentertijd noemden we het gewoon relaxkelder, met goede zit- en ligplekken, en een rook- en lichtshow om het geheel compleet te maken.

Ergens tussen een en twee uur ‘s nachts dut op de begane grond het feest een beetje in. Voordat ik in mijn bureaustoel in slaap val, besluit ik met Stefan en Gertjan een wandeling te gaan maken. Stefan zou binnenkort naar de Erasmus Universiteit gaan. Maar dan moest hij natuurlijk wel Woudestein weten te vinden.

Geen probleem, en dus begonnen we aan onze frisse wandeltocht van de Bergweg in Noord naar de Burgemeester Oudlaan in Kralingen. Van de exacte route weten we verder weinig meer, maar we kwamen in ieder geval langs het Politiebureau en we hebben wat over de Oudedijk gezworven. In ieder geval lukte het ons om Woudestein te bereiken, maar omdat daar verder niks viel te beleven, maakten wij rechtsomkeert en vertrokken weer richting kantoor.

Terug op kantoor treffen we een grotere selectie ingedutte mensen. Maar ja, het is vijf uur ‘s ochtends en over een paar uur begint de nieuwe werkdag weer. Wat is wijsheid?

In de kelder bekijken we om te ontnuchteren nog even The Matrix. Rode en blauwe pillen en de afwezigheid van een zekere lepel vliegen geheel langs ons heen. Terwijl de meesten van ons er ondertussen uitzien als een wrak heeft Tim op een een of andere manier toch een onuitwisbare grijns op zijn gezicht. Ik hoop dat enkele bakken sterke koffie de rest van ons ook weer zo op de been gaat helpen. We gaan vandaag allemaal wel iets eerder naar huis, dat is zeker.

“Dat is vreemd, 70 km/u in een parkeerplaats.”

Op het moment dat Piet (Wiskunde A leraar en nadrukkelijk geen familie van de lerares Nederlands Inez met dezelfde achternaam die zelfs in dezelfde plaats woont) dat roept, hebben we alledrie door dat we op de juiste snelheid de verkeerde richting uitrijden. Druk zoekend hoe we in hemelsnaam toch in de buurt van dat New Metropolis gebouw komen, rijden we recht de IJ-tunnel in en zijn we al half op weg naar Amsterdam Noord.

Amsterdam Noord, de plek waar ik later zo’n 7 jaar zou wonen. Metropolis, het VPRO programma waar Tim zo’n 10 jaar later voor zou gaan werken. Maar goed, daar ging het niet om, Piet keert op de eerste mogelijkheid (waarvan ik nu weet dat het de kruising Nieuwe Leeuwarderweg – Johan van Hasseltweg is, en dat er een metrostation komt van de Noord-Zuidlijn) en rijdt vervolgens, iets sneller dan wat op de borden staat aangegeven, weer terug richting het centrum van Amsterdam.

We waren zoals altijd weer onbedoeld fashionably late, maar waren in ieder geval wel aanwezig tijdens de ThinkQuest Nederland prijzenceremonie, het evenement waar we naar op weg waren. We mochten zelfs een bescheiden 4e prijs in ontvangst nemen, weet iemand trouwens nog wat we daar ooit mee hebben gedaan?

Die avond trakteerde Piet ons op pizza en Irish Coffee aan het Spui in Amsterdam. Dat Internet en websites bouwen, dat was wel wat voor ons. Misschien dat we daar in de toekomst wel wat meer mee moesten gaan doen.