Over planning gesproken

Een dag terug in Nederland zijn en dan alweer naar een concert van Toto in de Ziggo Dome? Jazeker, als je goed plant moet dat gewoon te doen zijn. Maar over die planning wilde ik het niet eens hebben. Wel over: spoorwerkzaamheden, werk aan de A1, een concert van de Toppers in de Amsterdam ArenA, en dan ook nog dat concert van Toto in de Ziggo Dome. Je zou dan misschien verwachten dat men daar qua verkeersstromen nog wat rekening mee zou houden, maar nee, de hele Arena Boulevard stond vol met hossende Toppersgangers en ook aan de kant van de Ziggo Dome stonden deze liefhebbers van witte en/of fluorescerende kleding bij de FEBO en het Ajax Cafe aldaar mee te zingen met toppers als Oh Sapperdiosia en Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen. Afgaande op het geklaag in de Ziggo Dome was het qua autoverkeer op de Holterbergweg en het vinden van een parkeerplaats al net zo erg.

Toppers Apocalyps

Goed, Toto dus. De oude mannen (vooral David Hungate, die zijn bas dan ook niet met een draagband om de schouder had maar gewoon op een soort hoge standaard had staan) begonnen zowaar op tijd door de Ziggo Dome heen te knallen. Wat erg fijn was voor het geheel was dat percussionist Lenny Castro na jaren afwezigheid weer mee was op tour. Onmisbaar voor het gedreun van Burn, en zeer welkom bij Bottom of your Soul en natuurlijk Africa. Steve Porcaro deed eindelijk eens live wat lead vocals, op zijn eigen nummer Takin’ It Back en als verrassing wist Joseph Williams de lead vocals van Caught In The Balance op zich te nemen.

Één van mijn favoriete Toto nummers, The Road Goes On, werd in vorige tours vaak wat ingekort en als akoestisch nummer gespeeld. Deze keer is het precies andersom, Luke had naast zijn trouwe electrische Music Man L3 gitaar nu ook opeens een Yamaha Acoustic om de nek hangen, en het pre-solo stuk werd uitgebreid om hem de tijd te geven om van gitaar te wisselen. Het publiek wist ondertussen fijn het “Wo-ho-ho” stukje mee te zingen en in plaats van de aloude aansteker stak men de mobiele telefoon in zaklampstand in de lucht om het geheel wat extra sfeer te geven. Excuses voor de slechte kwaliteit, maar dit geeft de sfeer wel een beetje weer:

De eerste toegift bracht ons de opening van de vorige tour: Child’s Anthem / On The Run / Goodbye Elenore. En als tweede toegift: “Did we forget something?” Ja natuurlijk, daar kwam Africa dan, overigens uitstekend gedrumd door Shannon Forrest. Shannon wordt wel eens een Jeff Porcaro-kloon genoemd, en tot nu toe moest ik dat beoordelen op basis van wat YouTube films (zie ook hieronder). Nu ik hem in het echt heb gehoord: ja, het klopt wel eigenlijk, en daarmee is hij de ideale tourdrummer voor Toto. Als vervanging van Keith Carlock neem ik aan nog steeds, die ooit werd gepresenteerd als de nieuwe drummer na het vertrek van Simon Phillips, om vervolgens na een paar keer optreden doodleuk met Steely Dan op pad te gaan. Dit jaar dus weer.

Stiekem had ik natuurlijk gehoopt dat er weer een DVD / BluRay uit zou komen van de band in deze samenstelling met deze setlist, maar ondanks dat ik slechte cijfers voor zowel Wiskunde A als Wiskunde B haalde op de middelbare school, reken ik er maar niet op. Desalniettemin heb ik zaterdag genoten van een geslaagd concert met de perfecte mix van nieuwe tracks van het laatste album (Toto XIV), de verplichte klassiekers, een greep uit de oude albumtracks en zelfs een cover van Jimi Hendrix’ Little Wing. Als ik de uitspraken van de heren zelf mag geloven staat er volgend jaar weer een tour op de planning. Laten we het hopen.