SMS HERNI JA naar 3333

Als je eenmaal weet wat er aan de hand is lijkt het allemaal logisch. Dat ik me bij de ingang van Foam even aan de railing vast moest houden bij het lezen van de introductietekst van de William Klein tentoonstelling. Dat ik bij het niezen en hoesten best wel vaak last kreeg van mijn rug. Of dat ik soms een beetje duizelig was, of het idee had dat ik wat was gekrompen (ja, echt, alsof er tussen mijn schouders en mijn voeten nauwelijks nog iets zat).

Het optelsommetje kwam pas toen mijn linkerbeen af en toe medewerking begon te weigeren, en ik in de Kijkbuis richting het Mediapark meer aan de railing hing dan op mijn benen stond. De huisarts dacht al snel aan een beginnende hernia, en de fysiotherapeut kreeg me met wat gevouw en gekraak en vooral veel oefeningen weer in een betere staat. Het opvallende is dat ik eigenlijk niet eens bewust zoveel pijn voel, maar wel een stuk lastiger beweeg – het kost ook een stuk meer energie.

Het is wel grappig wat je je allemaal bedenkt voordat zo’n diagnose wordt gesteld, terwijl ik mijzelf toch niet echt als een hypochonder beschouw. Overgevoeligheid voor sommige soorten licht (ik werd toevallig vaak duizelig in de badkamer of in de WC), ALS of MS (vanwege de tinteling/verdovingen in vooral mijn linkerbeen), iets met ogen of hersenen (opnieuw vanwege de duizeligheid) of gewoon algehele moeheid of overspannenheid (aangezien ik op een gegeven moment bijna niet meer op mijn benen kon blijven staan).

Gelukkig is het “slechts” een hernia, en is er verder geen operatie of iets dergelijks nodig. Wees alleen niet verbaasd als je me opeens langs ziet wandelen, ik moet vooral in beweging blijven en niet te lang in een bepaalde houding blijven. Oh, en wees niet verontwaardigd als ik je niet heel erg help met verhuizen ofzo. Sorry.