Speciale opruimingsuitverkoop

Je had misschien al iets over de Konmari-methode gelezen op Toeps’ blog hier en/of hier.
Of misschien heb je het boek zelf al eens gelezen? En zo niet, doen! Het boek in het Engels, of, als je dat liever hebt, in het Nederlands.

Maar goed, Konmari dus. Ik ben er nu ook aan begonnen, en qua eerste indruk: het werkt. In cijfers uitgedrukt heb ik in Hilversum 6 zakken aan kleding bij het Leger des Heils gedumpt en heb ik inmiddels ook al 5 vuilniszakken met oud papier en andere niet meer in gebruik zijnde spullen in de container gedumpt. En dan ben ik in Hilversum nog lang niet klaar (keuken en schuur moeten er nog aan geloven). Ook in Zaandam heb ik al een zak met kleding en een vuilniszak met prullaria kunnen dumpen. Tussen het oud papier zaten ook kaartjes, bonnetjes en foto’s die me deden herinneren aan oude tijden en vooral aan exen. Enkele T-shirts die nog in de kast lagen waren ooit nog door een ex meegenomen toen ze op stage was in Sri Lanka in… 2005! Da’s gewoon tien jaar geleden!

Het grootste stofnest was een archeologische vondst waar de honden waarschijnlijk ook geen brood van lusten: een papierbak die ik waarschijnlijk ooit gewoon uit Hellevoetsluis heb meegenomen in 2001 en daarna nooit meer heb aangeraakt. Het bewijs daarvan zit hem in de volgende 2 foto’s:

Wanadoo
Wanadoo

Girofoon
Girofoon

Holy crap on a cracker, da’s oud! Ja, dat internet, dat gaat vast nog wel eens wat worden. En een versie van Girotel waar je via je vaste telefoon bij kunt komen? Wat is een vaste telefoon? Wat is Girotel? Ja, hoe leg je dit allemaal uit aan de jeugd van tegenwoordig…

Mijn collectie boeken is verdeeld in een ‘houden’ en ‘wegdoen’, waarna de categorie ‘wegdoen’ weer is verdeeld in een ‘dat kan ik vast nog verkopen’ en een ‘dit moet ik maar meteen dumpen bij de kringloop’. Datzelfde is ook gebeurd met mijn DVD/Blu-ray collectie. Met CD’s ben ik nu nog even wat voorzichtiger, daar zit vooral qua Toto-materiaal het één en ander aan speciale edities en zorgvuldig uit Japan geïmporteerd solomateriaal tussen waar ik niet zomaar afstand van wil doen.

Oh, eh, de reden van dit alles? Lekker opruimen. Maar ook een hele praktische: ik trek bij Toeps in, in dat megaprachtige monumentale pand in Zaandam, en tja, daar is niet oneindig veel plek. Dus ruim ik mijn appartement in Hilversum nu langzaam leeg (op wat meubilair na, maar als daar ook nog geinteresseerden voor zijn, roept u maar) om de boel te koop te zetten. Prachtig pand van 85 m2 vlakbij de hei en het Mediapark (postcode 1222 DN), nieuwe, zuinige CV/WTW installatie geplaatst in 2013 en nieuwe, luxe keuken geplaatst in 2014. Mocht je behoefte hebben aan glasvezelinternet, de FTU hangt in de meterkast, dus ga vooral je gang met bestellen. Binnenkort zal ik in een blogpost wat meer over het huis vertellen, inclusief foto’s.

Een greep uit wat ik allemaal te koop ga zetten:
– Canon EOS 450D spiegelreflexcamera met EF-S 17-85mm f/4-5,6 IS USM lens
– Apple TimeCapsule 1TB
– TomTom One XL
– Philips HTS 7520 Home Cinema set 5.1 met Blu-Ray/DVD speler
– Lord of the Rings trilogie DVD-set
– The Matrix trilogie DVD-set
– Een huis aan de Erfgooiersstraat in Hilversum, appartement op de 1e verdieping

Wat ik helaas niet uit Hilversum mee kan nemen is de keuken. Ter compensatie daarvan heb ik maar een hugeass Amerikaanse koelkast van Samsung gekocht (van de coolblue koelkaststore.nl) om in Zaandam neer te laten zetten. Gebrek en koel- en vriesruimte gaan we daar in ieder geval nu niet meer hebben.

Samsung Koelkast
Samsung Koelkast

De niet zo geheime code

Coden. En dus niet coderen, wat ik wel eens gebruikt zie worden. Coderen doe je met encryptiesleutels, of met stickers als je weet dat Rob Geus binnenkort je afzuigkap, koelkastrubbertjes, vriezer en frituurvet komt inspecteren. Noem het dan gewoon programmeren. Alhoewel, dat is ook bepalen wat er vanavond op NPO 1 te zien is. Moving on.

Instructies geven aan een computer doe ik al sinds 1988, toen ik mijn eerste computer, een Commodore 64, kreeg. Dat ding spreekt BASIC, en met de hulp van wat uit de bibliotheek geleende boeken kwam ik er al snel achter wat er allemaal mogelijk was. (Totdat ik uit bepaalde boeken vooral de code bleek over te tikken en we toen maar de grote bijbehorende 5 1/4 inch floppy bij de uitgever hebben besteld). Op de PC ging ik daarmee door in GW BASIC, QBasic en uiteindelijk Quick BASIC (met wat uitstapjes naar Turbo Basic / Power Basic).

C64_startup_animiert

Toen was daar het internet. Opeens moest ik HTML, CSS en JavaScript gaan leren. Voor The Cosmos: a Search for Life hebben we zelfs dingen met DHTML inelkaar gezet (Flash, wat is dat?), video’s opgenomen met een Hi8 camcorder en omgezet naar RealVideo in postzegelformaat (WMV? H264? Nooit van gehoord!) en heb ik de vormgeving inelkaar gezet met DeluxePaint (u misschien nog bekend van Guybrush Threepwood, inderdaad, de hele Secret of Monkey Island is ook in dat programma gemaakt). Alleen het plaatje op de voorkant had ik bijelkaar geharkt in Corel PhotoPaint. Toentertijd dacht ik dat CorelDRAW en de rest van de Corel suite het vast wel gingen redden, en liet ik Adobe even links liggen. Oeps.

The Cosmos: a Search for Life

Toen rolde ik het IT beheer in. Nu moet ik wel zeggen, bij mijn eerste echte werkgever hadden ze veel Perl. Heel veel Perl. Misschien wel iets teveel Perl. En ook bij latere opdrachtgevers bleef Perl maar terugkomen, met steeds meer PHP. Ik bladerde allerlei tutorials, boeken, PDFs en andere zaken door om ze een beetje onder de knie te krijgen, en maakte ondertussen ook kennis met Python, Ruby, maar ook Java, C en een hint van C++ (proberen daar maar eens aan te ontkomen als je Unix en Linux systemen beheert).

Tegenwoordig heb ik veel te maken met websites die gebouwd zijn in Ruby on Rails, en webapplicaties die gebruik maken van JQuery, AngularJS en meer van dat soort frameworks. Documentatie te over te vinden op het internet (mijn nieuwe bibliotheek, zeg maar), maar waar trek ik snel even een set aan relevante oefeningen en uitleg vandaan? Toen herinnerde ik me een site waar ik ooit wel eens snel wat vingeroefeningen met Ruby had gedaan: CodeAcademy. En ja hoor, daar stonden kant en klaar cursussen klaar voor Ruby on Rails, AngularJS, JQuery, ik kon er mijn roestige HTML & CSS skills weer wat ophalen en er staan tegenwoordig zelfs korte oefeningen bij om bekende Internet API’s aan te spreken.

CodeAcademy

Nu ik weer weet dat websites tegenwoordig heel anders werken dan mijn statische HTML pagina uit 1998, kan ik me weer richten op een ander interessegebied: apps. Aangezien ik allang XCode op al mijn Macs heb staan en ik dagelijks gebruik maak van een iPhone (hm, en niet meer dagelijks de iPad, interessant), is het niet heel erg gek om nog eens een blik te gaan werpen op zaken als Swift, Objective C en Cocoa.

Ik ben geen programmeur, maar een beheerder (en bovenal een nerd), maar ik snap wel graag wat ik voor me zie en waar ik dagelijks mee te maken heb. Op internet kun je van allerlei verschillende site brokjes informatie afplukken om die zaken te gaan snappen, maar soms is het erg fijn dat er een site is als CodeAcademy die dat netjes op een centrale plek verzamelt.

Invasie van Utrecht

Zoals al eens eerder vermeld: ik speel Ingress. Vaag spelletje wat vast niet veel andere mensen spelen. Toch?

09.15u. Ouderkerk aan de Amstel. Een vage parkeerplaats in the middle of nowhere. Wat camera- en lichtopstellingen, vele kabels en wat busjes en vrachtwagens verklappen dat er hier echter iets aan de hand is. La Toeps, naast fotografe en blogger ook als handmodel actief (boek haar hier!), heeft een opdracht voor een niet nader te noemen product van een niet nader te noemen merk, en ik zet haar hier maar even af.

09.50u. Hilversum Noord. In mijn oude, nu ietwat legere huis, prop ik nog snel mijn mobiele telefoons aan de lader. Ik klap mijn laptop open en lees nog even alle regels, tijdschema’s en geplande operaties door. De NS Reisplanner verklapt mij de in theorie eerstvolgende trein richting Utrecht Centraal.

11.30u. Utrecht. Ik overval de AH To Go (nou ja, alleen wat sandwiches, Red Bull en een fles jus), bezoek de ernaast gevestigde Starbucks en speer mij richting de Jaarbeurs, om een stempel op de arm en een envelop met inhoud te ontvangen.

12.30u. Het team waar ik in zit is bijna compleet en staat verzameld bij de Tour de France-fiets.

TeamTDF1600

Maar Riemer, wat gebeurt hier dan? Dit was een Ingress Anomaly. Een door Google georganiseerd evenement waar honderden, of misschien wel duizenden spelers op af komen. In Utrecht waren dat behalve veel Nederlandse spelers ook Duitsers, Italianen, Britten en ga zo nog maar even door. De uitgekozen stad wordt opgedeeld in zones met daarin portals die extra veel punten op kunnen leveren of in ieder geval een bepaald strategisch belang kunnen hebben voor de rest van het spel. Vier keer wordt het puntenaantal gemeten, maar dat is een tijdspanne van 10 minuten waarvan niemand precies weet wanneer (dus bijvoorbeeld ergens tussen 14.00u en 14.10u, maar welke seconde precies, geen idee). Binnen die 10 minuten is iedereen dus maar aan het proberen zoveel mogelijk punten voor de eigen factie binnen te halen.

13.00u. Utrecht. De groepsfoto. Een invasie van Utrecht door nerds.

Group1600

14.00u, 15.00u, 16.00u en 17.00u. Utrecht. Niet nader te noemen top secret operaties ergens in Utrecht. De onschuldige voorbijganger ziet vele nerds op telefoons staren, driftig op knopjes drukkend en soms richting andere telefoonstaarders schreeuwend, of zelfs in een headset spugend. In een andere wereld worden er ondertussen bursters afgevuurd, resonators gesloopt, shields geplakt en weer verwijderd, links gelegd, fields opgeruimd, en gescholden dat er zoveel lag is omdat de Google servers het niet meer trekken. Oh wacht, dat laatste was weer realiteit.

Soms krijg je assistentie van een ander team en/of zijn de portals gevestigd, precies bij een pleintje of een cafe. Dan ziet de situatie er ongeveer zo uit:

TeamBuurt1600

18.30u. Utrecht. In de Jaarbeurs komt de organisatie het podium op om iedereen te bedanken voor een geweldige dag. Actrice Ione Butler, in haar rol van Susanna Moyer, maakt vervolgens de uitslag bekend. Resistance (het blauwe team) heeft in Utrecht ruim gewonnen. Rejoice!

19.00u. Utrecht. Ik negeer de Burger King en loop bij Julia’s naar binnen. Schouderklopmomentje.

20.15u. Ouderkerk aan de Amstel. La Toeps is niet ontvoerd, maar wel meegenomen naar een andere locatie. Als ik over een dijkje (dat mij een beetje aan De Hoef doet denken) opeens onder de snelweg rijd, voel ik me nog meer in the middle of nowhere dan vanochtend. Als ik vervolgens een bordje zie staan dat ik Ouderkerk aan de Amstel heb verlaten, heb ik dat idee al helemaal.

21.30u. Schiphol. Nee, we gaan niet spontaan naar Japan na een lange dag, maar even wat Starbucks halen kan nooit kwaad.

22.30u. Zaandam. Wat is het groen hier! Gadverdamme!

This message will self-destruct…

“Die neger is fucking baas!”

Eh, wat? De drie studenten die vlak naast me zitten in de trein hebben het over een film, schijnt. Het plot wordt me niet duidelijk en waarom de betreffende persoon een baas is, kan ik ook niet uit het verhaal ontwaren. Wel wordt het me al snel duidelijk dat ik niet meer tot de doelgroep behoor.

Want, dames en heren, ik word oud. Dat is geen wonderbaarlijke ontdekking op je 34e, maar voor iemand die op zijn 18e vers van school de IT inrolde en sinds zijn 21e fulltime in loondienst is (en bij drie ex-werkgevers vaak de jongste in het team was) kost het toch even tijd om daaraan te wennen. Maar het wordt misschien nog duidelijker als je bewust trends aan je voorbij laat gaan.

Snapchat. Ik snap het gewoon niet. Als ik plaatjes naar een select groepje mensen wil sturen, heb ik daar WhatsApp, iMessage of Facebook Messenger voor. Als ik het met de wereld wil delen, post ik het op Instagram, Twitter en/of Facebook. Als ik contact met iemand wil zoeken, dan mail of WhatsApp/SMS ik diegene wel even. Maar het belangrijkste: ik beslis wat er in mijn inbox zit, en wat erin blijft. Als je mij een mail wilt sturen die ik maar 10 seconden mag lezen, stuur dan niks. Als je mij een foto wilt laten zien die ik maar 10 seconden mag aanschouwen en verder niet mag opslaan, waarom stuur je me uberhaupt iets?

Het is de voornaamste reden dat ik ephemeral (wat is daar de juiste vertaling trouwens van? Kortstondig, vluchtig?) diensten als Snapchat, Path Talk en Facebook Slingshot links heb laten liggen. Ik erger me nu al dood als ik informatie waarvan ik weet dat dat in een mailtje uit 2009 staat niet meer kan vinden, laat staan dat ik die berichten gewoon niet meer heb. En als je me iets stuurt beslis ik of ik het lees, wanneer ik het lees, en of ik het opnieuw wil kunnen lezen. En we weten al sinds Inspector Gadget dat self-destructing messages nooit een groot succes kunnen zijn. Nou ja, als ze letterlijk ontploffen dan, natuurlijk.

Goed, genoeg geklaag van opa. Maar waar ik er vroeger als de kippen bij was als er weer iets nieuws was gestart (MySpace, Orkut, Friendster, Hyves, Twitter, Facebook, Google Plus), worden er nu steeds meer diensten uit de grond gestampt die me echt totaal niet meer interesseren. Nee, ik heb geen Social Media-moeheid of informatie-obesitas. Ik ben wel selectiever geworden wat betreft de apps en netwerken waar ik mijn energie nog in wil steken. En Snapchat zit daar duidelijk niet tussen.

Over planning gesproken

Een dag terug in Nederland zijn en dan alweer naar een concert van Toto in de Ziggo Dome? Jazeker, als je goed plant moet dat gewoon te doen zijn. Maar over die planning wilde ik het niet eens hebben. Wel over: spoorwerkzaamheden, werk aan de A1, een concert van de Toppers in de Amsterdam ArenA, en dan ook nog dat concert van Toto in de Ziggo Dome. Je zou dan misschien verwachten dat men daar qua verkeersstromen nog wat rekening mee zou houden, maar nee, de hele Arena Boulevard stond vol met hossende Toppersgangers en ook aan de kant van de Ziggo Dome stonden deze liefhebbers van witte en/of fluorescerende kleding bij de FEBO en het Ajax Cafe aldaar mee te zingen met toppers als Oh Sapperdiosia en Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen. Afgaande op het geklaag in de Ziggo Dome was het qua autoverkeer op de Holterbergweg en het vinden van een parkeerplaats al net zo erg.

Toppers Apocalyps

Goed, Toto dus. De oude mannen (vooral David Hungate, die zijn bas dan ook niet met een draagband om de schouder had maar gewoon op een soort hoge standaard had staan) begonnen zowaar op tijd door de Ziggo Dome heen te knallen. Wat erg fijn was voor het geheel was dat percussionist Lenny Castro na jaren afwezigheid weer mee was op tour. Onmisbaar voor het gedreun van Burn, en zeer welkom bij Bottom of your Soul en natuurlijk Africa. Steve Porcaro deed eindelijk eens live wat lead vocals, op zijn eigen nummer Takin’ It Back en als verrassing wist Joseph Williams de lead vocals van Caught In The Balance op zich te nemen.

Één van mijn favoriete Toto nummers, The Road Goes On, werd in vorige tours vaak wat ingekort en als akoestisch nummer gespeeld. Deze keer is het precies andersom, Luke had naast zijn trouwe electrische Music Man L3 gitaar nu ook opeens een Yamaha Acoustic om de nek hangen, en het pre-solo stuk werd uitgebreid om hem de tijd te geven om van gitaar te wisselen. Het publiek wist ondertussen fijn het “Wo-ho-ho” stukje mee te zingen en in plaats van de aloude aansteker stak men de mobiele telefoon in zaklampstand in de lucht om het geheel wat extra sfeer te geven. Excuses voor de slechte kwaliteit, maar dit geeft de sfeer wel een beetje weer:

De eerste toegift bracht ons de opening van de vorige tour: Child’s Anthem / On The Run / Goodbye Elenore. En als tweede toegift: “Did we forget something?” Ja natuurlijk, daar kwam Africa dan, overigens uitstekend gedrumd door Shannon Forrest. Shannon wordt wel eens een Jeff Porcaro-kloon genoemd, en tot nu toe moest ik dat beoordelen op basis van wat YouTube films (zie ook hieronder). Nu ik hem in het echt heb gehoord: ja, het klopt wel eigenlijk, en daarmee is hij de ideale tourdrummer voor Toto. Als vervanging van Keith Carlock neem ik aan nog steeds, die ooit werd gepresenteerd als de nieuwe drummer na het vertrek van Simon Phillips, om vervolgens na een paar keer optreden doodleuk met Steely Dan op pad te gaan. Dit jaar dus weer.

Stiekem had ik natuurlijk gehoopt dat er weer een DVD / BluRay uit zou komen van de band in deze samenstelling met deze setlist, maar ondanks dat ik slechte cijfers voor zowel Wiskunde A als Wiskunde B haalde op de middelbare school, reken ik er maar niet op. Desalniettemin heb ik zaterdag genoten van een geslaagd concert met de perfecte mix van nieuwe tracks van het laatste album (Toto XIV), de verplichte klassiekers, een greep uit de oude albumtracks en zelfs een cover van Jimi Hendrix’ Little Wing. Als ik de uitspraken van de heren zelf mag geloven staat er volgend jaar weer een tour op de planning. Laten we het hopen.